Hususan, Üstadın, siyasî ve içtimaî mes’elelerdeki reçetelerini çok iyi biliyordu. Zaten, cemaat arasında, imanî mevzularda, bir mes’ele yoktu. Mes’ele, siyasî ve içtimaî mevzularda hataya düşmekti. Onda da, nasıl hataya düşülür? Üstadın o mevzulardaki tavsiye ve prensiblerini anlamamakla, dinlememekle, okumamakla  olur. Onlar, lâhika ve Eski Said Dönemi eserlerinde izah edilmektedir. Onları okumaz, bilmez, tatbik etmezsen, olursun “tarikat ehli Nurcu.”

İşte, Üstad da, talebelerinin böyle hatalara düşeceklerini bildiği için “Zübeyir, Nur’un kumandanıdır!” vasfıyla tavsif ettiği Zübeyir Ağabeye ayrıca, bütün talebelerinin bir arada olduğu zaman söylediği “Sizin hepinizi aldatırlar, kandırırlar. Ama bu taş kafayı kandıramaz, aldatamazlar!” sözü ile onun ehemmiyetli mevkiini daha iyi izah ediyor.

Ondandır ki, yirmi yedi sene milletin ensesinde boza pişiren, dinsizliği yerleştirmeye, dine ait bütün değerleri yok etmeye çalışan ve altı asırlık  bu vatanı bizlere, kanlarıyla, canlarıyla yurt edip, emanet eden Osmanlı’yı kendi yurdundan sürgüne gönderen Süfyanizmi mağlûb edip, millet namına iktidara gelen DP’nin Başbakanı Menderes’e değil de, mason ve Kemalist olarak bildiği Celâl Bayar’a, o meşhur tebrik telgrafını da, Zübeyir Ağabeye çektirmiştir. Ve sonradan Zübeyir ağabeye “Zübeyir, ben o telgrafı niye çektirdim?” dediğinde “Üstadım bilir” cevabına mukabil, “Kardeşim, ben şimdi bu telgrafı çekmesem, İsmet, Celâl’e; ‘Said ne sizdendir ne bizden’ diyerek bizi ezmeye çalışabilir” demiştir.

Zübeyir Ağabey, eğer hayatta olsaydı iftiraklara müsaade eder miydi? 

Cemaatteki iftiraklara, hele de hem Nurcuların, hem Demokratların düşmanı olan ihtilâlcilere taraftar olup, alkış tutup, cemaatin ittihadına darbe vuranlara müsaade eder miydi, razı olur muydu? Kaderî vechini elbette bilemeyiz.

Vefatının 55. senesinde, Zübeyir Ağabeyi rahmetle yâd ediyoruz.