Takıldığım kaldığım yerler kendi kördüğümüm, ayıbım. Bir lâhzada olup bitiyor her şey oysa. Bir anın içine gizli bütün ömür. Tek bir gözyaşında saklı zamanın mührü. Açsak açılacak, çözsek çözülecek, kıpırdasak kırılıverecek esaret kapıları. Ama kör korkuya kurban verdik yarınlarımızı. Aldığımız kesik kesik birkaç nefes. Verebilecek miyiz? Bilmiyorum.

18-20 yaşlarında bir genç. Gözlerinde hüzün bulutları var. Ve kimseye göstermek istemediği düşünceleri. Dar bir koridordan yürürken, ardına bakıp gülümsüyor annesine. Acı acı haykırıyor içi. Çığlık çığlığa konuşuyor sesi. Ama yanındakiler duymuyor, duyamıyor. Bazı şeylerin katılığı, sessiz çığlıkları geçirmiyor. Elleriyle sonsuzluğu kucaklıyor gibi yürüyor. Ardından gelen duaları hissediyor üzerinde. Daha sağlam basıyor ayakları yere. Gülümsüyor.

Uzaktan oğluna el sallayan bir anne. Tülbentinin ucuyla gözlerini silerken, sessiz gözyaşları görülmesin istiyor. Ola ki yakalanmasın evlâdına. Kor ateşler gitmesin onun içine de. Evlâdını bilinmez labirentlere gönderiyor. Adı konmamış bir cenderenin girdabında sıkışıyor yüreği. Gidecek mi kalacak mı, gidecekse nasıl, kalacaksa nasıl? Binlerce soru, milyonlarca soru işareti. Herkesin, her şeyin yerinin ayrı olduğu şu zamanda, kendi doğrularına yürüyor oğlu. Bu meçhul yolculuk nerede son bulur bilmeden... 

Bir mum, bir ışık, soğuk bir gece ve gökyüzü... Yollar dikenli tellerle örülür mü? Kalpler soğuk gri duvarlarla üşür mü? Bir yürek, sıcak bir selam, içten bir merhaba ile ısınır mı? Bir veda, kaç buluşma eder? Ve vuslatın ömrü uzun olur mu? Bir zemherir gecesi pencerenin kenarında dışarıyı izlerken uçuşan düşünceler... Bir soru kaç cevaba bedel? 

Her hasretin içinde aslında sonsuz bir umut... Tutunacak yegâne dal işte. Sair zamanlardan daha güçlü bir şekilde bağlanılan... Şairin dediği gibi bir mırıltı dillerde:

"Geçse de yolumuz bozkırlardan

Denizlere çıkar sokaklar..."

Her kışın ardından gelen bahar... Her su damlasıyla sönen yangın... Her umutla hafifleyen ayrılık acısı... 

"Tevekkülle bela yüzünde gül, ta o da gülsün.

O güldükçe küçülür, eder tebeddül..." diyen Üstadım...

Hasretimiz, ayrılığımız, acımız, ıstırabımız da tebeddül eylesin inşallah.

Her daim denizlere çıksın yolumuz...

Gönüllerimiz zemherirde kalmasın.