Meseleye tersinden bakan bağnaz tarafgirler, taraf oldukları siyasîlerin daha çok hayalî-hamasî sözlerini esas alırlarken, muhalif gördükleri siyasîlerin ise hiss-i zahiriye ters düşen sözlerini nazara verirler. 

Bu yaklaşım tarzı, elbette ki hakperestçe değildir. Hakkaniyetle bakış, her iki tarafın da sözlerinden ziyade icraatlerini ele alıp mukayese etmeyi gerektirir.

*

Politikacıların ne söyledikleri de önemli elbette; ama, onların ortaya koyduğu iş ve icraatleri daha önemli. Çünkü, onları seçmedeki maksat özetle şudur: Ülkeye uzun ömürlü eserler kazandırmak ve millet için hayatı kolaylaştırıcı hizmetlerde bulunmak. Evet, bunları yapabildikleri ölçüde vekilliğin, seçilmişliğin hakkını vermiş olurlar. Gerisi lâf û güzâftır ki, bunun için seçim, sandık, vekillik şart değildir. Herkes oturduğu yerden pekâlâ konuşabilir.

Bu noktada şunu net bir şekilde ifade edelim: Meselâ Gazze’de, Filistin’de her katliâm yapıldığında tutup hemen “Kudüs mitingi,” vs. yapmak, yahut protesto yürüyüşü düzenlemek, siyasî iktidarın işi değildir. Yakışmıyor. Eğreti duruyor. O vazifeyi STK’lar yapar. Yönetimin başındakiler miting düzenlediğinde, bunu menfaatlerine, yahut acizliklerine bir perde ve paravan olarak kullanıyor diye anlaşılıyor.

Bunları hatırlattığınızda, dar kafalı tarafgirler hemen konuyu saptırıp “E, seninki de ‘Başörtülüler Arabistan’a’ dedi” diye laf salatasına başlıyor. Ona “Peki, bu yönde onun bir tek icraatini göster. Yani, bir tek başörtülüyü Arabistan’a gönderdiğini göster” dediğinizde ise, sus-pus olup kalıyor. Demek ki, siyasîler için sözden ziyade, yapılan veya yapılmayan icraat en mühim mesele, en önemli kriterdir.

Bu arada içinden şunu geçiriyorsun: Şu tarafgirlerin sırf hamasî nutukları sebebiyle göklere çıkardığı müstebit siyasîler, keşke binlerce başörtülüyü hapse atmak yerine Arabistan’a gönderseydi; hiç olmazsa, nisbeten daha az günah işlenmiş olurdu.

*

Bir de hiç işe yaramayan, karşılığı olmayan enflasyonla, hayat pahalılığı ile ilgili boş boş lafları var. Emin olun, bunlardan artık gına geldi.

Bizim gibi elbette sizler de yıllardır tekrarlanan şu nakaratlara şahit olmuşsunuzdur: 

1) Enflasyon oranı, önümüzdeki sene tek haneli rakamlara düşecek. Bunu yapsa yapsa, yine biz yaparız. Bundan hiç şüpheniz olmasın.

2) Bakın, ben ekonomistim. Bu yılın sonlarında, en geç gelecek yılın başlarında enflasyon rakamları yüzde 20’nin altına düşecek. Bize güvenin, bu iş olacak.

3) Biz hiçbir zaman işçiyi, memuru, emekliyi enflasyona ezdirmedik, ezdirmeyiz. Bakın, enflasyon düşme eğilimine girdi. Önümüzdeki sene, oran yüzde 30’un altına inecek.

4) Nas var nas! Sana-bana ne oluyor! Bu faizler düşecek! Çünkü, faiz düşmeden, enflasyon düşmez. Siz bu kardeşinize destek verin; o zaman bakın faiz, döviz, enflasyon nasıl düşüyor, görün.

5) Bu sene değil, ama önümüzdeki yıl enflasyonu düşürmeye kesin kararlıyız. Vatandaşımızın hiçbir kesimini enflasyona ezdirmeyiz.

Final: Ne yazık ki, özellikle ekonomide verilen sözlerin hiçbiri tutulmadı. Yapılan vaatlerin hiçbiri yerine getirilmedi. Bu sebeple, vatandaş da artık laflara, vaatlere olan güvenini kaybetti. Seçmen kitlesinin en büyük sıkıntısı şudur: Söz ve icraatiyle güven veren, göz dolduran bir alternatif bulamıyor.

Aslında tek alternatif Demokrat misyondur; lâkin, mevcut siyasî aktörler, onun önünü kesmede noktasında ve o misyonun tekrar canlanmaması için adeta söz birliği yapmış gibiler. Ama, inanıyoruz ki, o dirilişin de bir vakt-i merhûnu vardır.