Bugün burada hayat ve hizmetini “tavizsiz istikrar çizgisi”nde idame ettirme başarısını gösteren sâdık Nur Talebelerini tebrik ve takdir sadedinde, bazı duygu, düşünce ve müşahadelerimi sunmak istiyorum. 

Dile kolay, elli yıllık gözlem ve şahitlik. Kezâ, yarım asırlık duygu ve düşünce hamulesi.

«

Şunu hemen ifade edelim ki: Şu elli yıllık zaman zarfında, siyasî ve içtimaî pek çok sıkıntı ve sarsıntı yaşandı. Bütün bu sarsıntı ve çalkantılar içinde sadâkati kırılmayan, sabır, sebat, azim ve gayret ile hizmetini idame ettirerek “tavizsiz istikrar çizgisi”nden hiç inhiraf etmeyen sâdık Nur Talebeleri, elbette ki binler tebrik ve takdire lâyıktırlar. Âcizane, onları bu ulvî-kudsî dâvâda “rüştünü ispat etmiş insanlar” olarak görüyorum. Cenâb-ı Hak, onlardan ebeden razı olsun; onları Cennetü’l-Firdevsine dahil etsin ve cemâl-i İlâhisine mazhar eylesin.

«

Bu sâdık ve sebatkâr insanları yarım asırdır gördüm ve görüyorum ki: 

Nur’un tarif ettiği o “Cadde-i kübrâ-yı Kurâniye”den hiç ayrılmadılar. Kemâl-i ihlâs ve sadâkatle hep bağlı kaldılar. İnandıklarını evvelâ kendi nefislerinde yaşamaya gayret gösterdiler.

Kezâ, haricî cereyanlara karşı hep müstağni kaldılar. Şahıs merkezli câzibedar cereyanlara hiç kapılmadılar.

Kezâ, gerek saff-ı evvelden olan ağabeylere, gerek ilim-irfân sahibi hocalara ve gerekse keşif-kerâmet zâtlara hürmetsizlik etmemekle beraber, hiçbir şahsın arkasından gitmediler. Fânî şahısların peşine takılmadılar. Akıllarını kimsenin cebine koymadılar. Zirâ, talebe oldukları Risale-i Nur’da şahısları referans veren bir tek ifade bulunmamaktadır. Yani, “İleride şu zâtın arkasından gidin. Şu şahsın etrafında toplanın. Falan talebeyi imam yapın, yahut halife seçin” tarzında, Hazret-i Bediüzzaman’ın herhangi bir ifadesi yoktur. 

Evet, evet, işte bu dengeli ölçü ve prensipler dahilinde hizmetini idame ettirenler, elbette ki bu meyanda da rüştünü ispat etmiş kimselerdir. Yani, hem meziyet sahibi olan zâtları kırmıyor, onlara hürmetsizlik etmiyor ve fakat, onların arkasından da gitmiyor. 

Evet, bu vaziyet dahi takdire şâyân bir sadâkat ve istikametli duruşun eseridir, semeresidir.

«

Sâdık ve müstakim Nur Talebeleri, darbe ve muhtıraları tasvip etmedikleri gibi, cuntacıların tesiri altına da girmediler. Darbe konseyinin tehdit ve baskılarına boyun eğmediler. Darbe Anayasasına “evet” demediler; bunu dayatma ile kabul ettirmelerine rıza göstermediler. (Kabul ve rıza gösterenler, o defterin açılmasına dahi cesaret edemezler.)

«

Sâdık Nur Talebeleri, darbecilerin dümen suyuna giden, cuntacıların verdiği izin ve ruhsat ile siyaset yapan parti ve iktidarlara da perestiş etmediler. Sırtını onlara dayamak sûretiyle, yılların birikimi olan “emvâl”e el koyan, malı-mülkü şantaj malzemesi olarak kullanan komitelere de boyun eğmediler. Onlara teslim olmadılar. Zamanla “sıfırı tüketen” o komitelerin oyununa gelmedikleri için, yine başları dik, alınları temiz, elleri lekesiz olarak hizmetlerine devam ettiler.

Aynı şekilde, dünden bugüne devam edip gelen diğer müstebid siyasîlere de serfürû etmediler ve onların dini âlet eden politikalarına teslim olmadılar, olmayacaklar.

«

Sâdık ve müstakim Nur Talebeleri, hariçteki şahıs ve cereyanların hatırını üstün tutanlara da teslim olmadılar. Sabır ve sebatla şahs-ı mâneviye bağlı kaldılar. Meşveret ve şûrâdan yüz çevirmediler. Neticede, hizmetlerini “sabrın mükâfatı olan zafer” ile taçlandırarak, bir kez daha rüştünü ispat etmiş oldular. 

Ne mutlu o hâlis, sâdık, sebatkâr talebelere.