İslâm terbiyesinden, iman ve ahlâk nimetinden mahrûm yetişen gençler, potansiyel birer câniye dönüşüyor. On beş yaşına kadar ahlâkî terbiye alamayan bir çocuğun, o yaştan sonra düzelmesi son derece zor görünüyor. Dahası, hangi yaşa gelirse gelsin onu endişe verici bir gelecek bekliyor demektir.

Bu satırlarla, yersiz ve gereksiz bir korku havası pompalıyor değiliz. Söylediklerimizin tamamı gözlerimiz önünde cereyan ediyor. 

Ergenlik yaşına henüz girmiş bir çocuğun okul arkadaşlarını ve öğretmenlerini katledecek derecede azgınlaşması, hiçbir şekilde hafife alınamaz, basit bir hadise olarak görülemez. Bu vahim duruma karşı, gerek aileler, gerek STK’lar ve özellikle devlet yetkilileri ciddi manada tedbir almaya mecburdurlar. Aksi halde, vahim hadiseler tekerrür etmeye devam edecektir.

«

Yıllarca başka ülkelerde, hatta medenî ve gelişmiş diye bilinen toplumlarda da akran zorbalığı ve ergenlerin ateşli silâhlarla katliâm yaptıklarına dair haberler geliyordu. 

Bazı gafiller, başka yerde vuku bulun bu tür hadiselerin bizde yaşanmayacağı zehabına kapılmıştı. Oysa, günümüzde koca dünya artık bir şehir hükmüne geçmiş. Dünyanın öbür ucunda meydana gelen bir hadise, hemen anında her tarafa yayılabiliyor. Yani, dünya çapındaki etkileşim son derece kolaylaşmış durumda. Öyle ki, sıradan bir vukuât dahi, tercüme ve paylaşımlar vasıtasıyla kısa sürede milyonlara yansıyabiliyor.

İşte, bütün bu risk faktörleri orta yerde dururken, bunlara seyirci kalmak, bigâne durmak olmaz, olamaz. Şunu herkes bilmeli ki, dünyanın en uzak bir noktasında zuhûr eden bir tehlike, çok kısa bir süre içinde gelip kapımıza dayanabilir. Dolayısıyla, tedbir ona göre alınmalı. Aksi halde, hem mevcut, hem gelecek neslimiz büyük bir tehlike ile karşı karşıya kalmış olur.

«

Günümüz dünyasında bizi bekleyen en mühim hizmet, 15 yaşından küçük çocukları bilhassa iman ve ahlâk noktasında eğitmek, yetiştirmek, onları geleceğe hazırlamaktır. Şu vetirede bundan daha büyük, daha kıymetli bir hizmeti tahayyül edemiyoruz.

Zira, en büyük ve en dehşetli tahribat bu cepheden geliyor. Şüphesiz, tamirat da ona göre yapılmalı. Kaldı ki, bizim vazifemiz her hâlükârda tamirattır. Tahribatı tamir etmeye mecbur ve mükellefiz.

O halde, gereken her türlü tedbiri ona göre almalı, ihtiyaçlar ona göre temin edilmeli; tâ geleceğimizden emin olabilelim. Tâ ki, nesl-i âtinin iman ve ahlâk hizmeti için üzerimize düşeni yapma noktasında vicdanen huzurlu olabilelim.

Elhâsıl: İnsî ve cinnî şeytanlar, tahribattaki vazifelerini yaparken, ehl-i iman da, tamirat noktasında daha ileri derecede gereken vazifeyi yapmaları iktiza ediyor. Bunun başka da bir çaresi görünmüyor.