Hem vallahi hem billahi çok büyüksün Allah’ım!

Elbette benim çektiklerim, diğer kullarının, özellikle sevdiklerinin çektikleri sıkıntılarla kıyaslanmaz ama benim de nasibime düşen bu imiş.

Bir buçuk saat sürer, denilen ameliyat, yaşadıklarımla yaklaşık bir yıl sürdü ve bu süre zarfında beni, ailemi, sağlık ekibini, dostlarımı öylesine hikmetli bir imtihandan geçirdi ki, ancak bu kadar olur, Allahu ekber.

Bu imtihan sahnesinin bilindiği kadarıyla son ameliyatı sonrası evime döndüm, ikindi vaktinde. Divanına durdum. Niyetim, tekbirim ve huzurlu ağlamam karıştı bir güzelce, dalgalara bıraktım, olabildiğince. 

Ağlamak, bu kadar lezzetli miydi Allah’ım?

Geçen süre ve yaşadıklarımız hızla geçti hayalimden, tıpkı bugüne, bu âna kavuşmayı ümid ettiğimle birebir aynı olurcasına.

Bağladım ellerimi, huzurunda; kalbimden gelen huzurlu ağlamaların arasında neşrah (ferahlık) ifadelerim sonsuza yankılanarak uzandı.

Başlangıç ve bitiş noktalarında defalarca gittim geldim. Her defasında hikmetli rahmetinle karşılandım, sabırla, şükürle tahammüller verdiğini de hatırladım. 

Birden kalbime gelen ikaz, “Sen, şu yaşadıklarınla ağlıyorsun ki nihayetinde bu bir maraz ama Üstadın Bediüzzaman Said Nursî, ömrünün en önemli kısmında, yirmi sekiz yıl boyunca çektirilen eziyet ve işkencelere karşı bir defa bile bedduada bulunmadan tıpkı Resul-i Ekrem’inin yaptığı gibi (asm) kendisine yapılanları affetti, onların iman ve selametlerine dualarda bulundu. 

Ben de bu hayatî örneklere ittibaen bana yapılan hekim hatasından dolayı hakkımı Senin rızan üzerine helâl ediyorum. 

O koca hazret, aziz Üstadım; yıllar sonrasında geldiği Barla’da, sarılarak ağladığı o meşhur çınar ağacındaki ahvali, şimdi daha iyi anlıyorum, hissediyorum.

Ömrümü verdiğim kader hakikatini öğrenmeye, en az elli yılımı alan Kader Risalesi’nin Mütalâası isimli kitabımızdaki kaderî hakikatleri benim ve yakınımdakiler üzerindeki tecellinin tezahürlerini yaşadım, gördüm, anladım ve imanımı kuvvetlice tazeledim. 

Ve anladım ki hayatım nasıl takdir edilmişse, irademin tercihleri vasıtasıyla mutabık olarak tecelli edenlermiş ve artık hiç şüphem kalmadı ki edecek olanlar da o takdiratın taallûku ve uygun düşmesiyle gerçekleşecek. Evet, nasıl olacaksa öylesine tecelli ile taallûk ediyor, ilgili oluyor. 

İşte, bu dahi kaderi yaşayarak anlamamın; benim âleminde kâmil manada seri olarak gerçekleşen hakikatlerdir. 

Sadece benim değil, en yakınımdaki ve ilgili olanlarla vuku bulan muhteşem gerçekliklerdir. Bunlar da dolaylı tecelli eden kaderî hakikatlerdir.

Ve yaşadıklarım bana ağlayışlarımla şu hakikati haykırmamı ikaz etti:

Denizler kabarsa, dağlar erise, gezegenler birbirine çarparak o koca boşluğa yayılsa, asla şüphem yok, asla tereddüdüm yok, hikmetli şifa vericiliğini hakkalyakîn yaşattığın ve nihayette yuvama kavuşturma ihsanına nail eylediğin için vallahi çok büyüksün Allah’ım.! 

Elhamdülillah, bu da Rabbimin bir ihsanıdır.

Not: Bu imtihanım süresince her an şefkatli desteğini yaşadığım, sultanım Emine Hanımıma; pervanem olan evlâdlarıma; meraklı ve dualı ama sevecen bakışlarıyla torunlarıma; kıymetli akrabalarıma; dünyanın her tarafından dualar gönderen aziz dostlarıma; mücerreb ve tecrübeler dolu bilgi ve maharetleriyle değerli sağlık ekibime; iş hayatımda desteğim olan kıymetli personellerime daha nicelerine hepinize çok teşekkür ediyorum. Allah razı olsun.