Herkesin kendine göre Yusufî sıkıntı ve huzur dolu anları vardır. İmtihanın en çetini de yine Yusuf’un (as) imtihandır. Ondaki ismet sıfatına rağmen bir beşer olarak hemcinsine bir anlık meyil duyması, doğrusu onun insan ve erkek olduğunun fıtrî alâmeti olurken, o hâlden de sırf Allah rızası için çekilmesi ise ihlâsın, beşer tarihine kaydedilen en güzel ibreti olmuştur.  

Bunları anlatırken, kendi hayatımı araştırmaya gitti aklım. Hayatımda Yusufî hâllerden dip ve tavan yaptıklarımı aradım, düşündüm.

Diplerimin çokluğu beni ahir ömrümde hakikaten pek ziyade hüzünlendirdi. En kıymetli vakitlerimi, en kıymetsiz şeylere sarf etmenin ziyanı, telafisi mümkün gözükmeyen bir kayıp gibi hatıralarıma yer etti, dediğimde, “Allah’ın rahmetinden ümidini kesme!”, müjdeli ikazı da önümdeki hayata ümitli bakmamı sağladı.

Düşmekte olan uçakta ateist kalmaz, denilir. Hayat apartmanının yıkılmaya yüz tuttuğu devrede, geçmişin hataları sebebiyle şimdide vuku bulan yıkımı görünce, nefsim istiğfara başladı. Evet, benim âlemimin güneşi henüz batmadığı için ümitli olmalıydım. Günahım ne kadar fazla olursa olsun, Allah’ın affediciliğinin daha fazla olduğuna imanım, yere serilmekte olan ümidimi ayağa kaldırdı.

Bu duygu ve düşünceler, hayatımın diplerde dolaşan hatıralarını ifade ediyor. O hatıralardan elimde kalan -imanımdan kaynaklanan- ümidimin diri olmasıdır, hamdolsun.

Hikâye bu ya, hesap kitap divanında adamın birinin hesabı görülür ve emir gelir, alın götürün Cehenneme diye. İki kolunda zebanilerle giderken arada bir durup, geriye merakla bakar. Birkaç sefer bu hareketinin ardından ses yükselir:

“Be hey insanoğlu, bilmez misin onca işlediğin günahlarının karşılığı olan Cehenneme doğru giderken ne diye dönüp dönüp bakarsın?”

Der ki: Ya Rab, ne kadar günahkâr olursam olayım, senin affediciliğin elbette üstündür, beni ne zaman affedecek diye dönüp bakarım.”1

Günahkârın bu hâli affına sebep olur ve emir değişir, “Cennete götürün”, diye.

Yusufvarî ahvalimin içerinde tavan yapan duygularım var, diyeceğim ama ucba girmesinden korkarım.  

Son dönemimde geçirdiğim rahatsızlık ve ameliyatlar, önceki hatalarıma inşaallah kefaret olur duasıyla ifade ederken şimdiki hâlim, bugüne kadar yaşadıklarımın âlâsı, en huzur vericisi, en rahatlatıcısı, hamdolsun. Mevcud hâlimi daha da rahat ve iyi geçireyim, diyeceğim talebim çok azaldı, Rabbim hepsini verdi, şükürler olsun. Eş, evlâd, mal mülk, iyi çevre namına ne istediysem verdi, hamdolsun... 

Bunlar, tek tek ihsan edilirken son zamanlarda “Teveffeni” ikazı, kalbimi meşgul etmeye başladı.

Yusufî hâlleri hatırladım. Ailesine, sevdiklerine kavuştu, dünya yönünden en üstün konumda iken onun (as) “Teveffeni” duasının benim dünyamdaki yansımasını yaşıyorum.

Hemen her istediğim elimin altında iken, daha neyi isteyeyim? Olsa da bitecek mi bu istekler? Kalb, bunlarla tatmin olacak mı? Hayır, asla! 

O hâlde yüzümü, yönümü Hakk’a çevirip, teveffeni duasını hazmetmeliyim. İşin en kıymetli, en heyecanlı, devamını sağlayıcı en cazip noktada, şu duayı samimi olarak yapmalıyım:

“Teveffeni Müslimen ve elhıkni bissalihîn” 2

Dipnotlar:

1- https://www.mehmetcetin.de/ rabbin-seni-unutmaz/

2- “Beni Müslüman olarak vefat ettir ve salihlerin arasına kat”