Büşra Koçer diye bir arkadaşımız, havaların soğumasıyla ve kar yağışıyla canlıların nasıl hayatta kalabileceğini sordu. Kış mevsiminin iyice kendini hissettirdiği günler yaşıyoruz. Yurdumuzun birçok yeri beyaza büründü. Büşra arkadaşımız da hayvanlar ve bitkiler için endişe etmiş. Biz de Büşra’nın bu sorusunu değerlendirdik. 

Kar molası

Kar yağınca bitkiler ve bazı hayvanlar ölmez. Uykuya ve dinlenmeye çekilirler. Ağaçlar yapraklarını döker, kurumuş görünür ama baharda tekrar çiçeklenir. Çiçekler toprağın altında minik tohumlar olarak bekler. Bazı hayvanlar yuvalarında uyur, bazıları da sıcak yerlere göç eder. Bu, Allah’ın canlıları korumak için koyduğu güzel bir kanun ve düzendir. Şefkatinin ve merhametinin bir tezahürüdür. Kış, canlılar için yok olmak değildir. Bahar için hazırlanmaları demektir. Bahar gelince Allah’ın emriyle ağaçlar yeniden yapraklanır, çiçekler açar, hayvanlar uyanır. Böylece karın altında gizlenen hayat, yeniden ortaya çıkar. Bu da bize Allah’ın her yıl tabiatı tekrar dirilttiğini ve hiçbir şeyin kaybolmadığını gösterir.

Her kış bahara hazırlıktır

Kış mevsimi bize sabretmeyi de öğretir. Dışarıdan bakınca her şey soğuk, buz tutmuş, ölmüş gibi görünür ama toprağın altında bizim göremediğimiz yoğun bir çalışma vardır. Tohumlar çatlayacağı günü bekler, ağaçlar güç toplar, hayvanlar baharda yeniden hareketlenmek için dinlenir. Bahar geldiğinde ise her şey neşe içinde tekrar çalışmalarına başlar. Böylece her kış, ardından gelecek güzel bir baharın habercisi olur. Bize sabrı ve umudu hatırlatır. Her gecenin sonu sabah, her kışın sonu bahardır.