Erzurum’daki eğitimini tamamladıktan sonra, 1908 yılın da İstanbul Fatih Medresesi’nde mezun oldu. 

1909’da dersiamlık şehadetnamesini aldı..

Arapça ve Farsça dillerini bilen hoca 1912’de Beyezid dersiamı olarak görev yaptı. 1960 yılında Diyanet İşleri Başkanlığına getirildi...

Burada bir yılını doldurmadan 1961 yılında emekliye ayrıldı..

İstanbul Yüksek İslam Enstitüsünde fıkıh ve kelam derslerinde öğretim görevlisi olarak vazife yaptı…

Osmanlı’dan tevarüs eden ilmî geleneğin son halkasından bir sima olan hocamız ilmi ve ihlâsı ile birçok talebenin yetişmesine vesile olmuştur. Kendisinin sekiz ciltlik Kur’ân tefsiri vardır.

Bir ders esnasında öğrencilerinden birisi el kaldırarak, müsaade alıp bir soru sorar:

“Hocam, sizler birçok eser kaleme aldınız, birçok hizmetlerde bulundunuz, ama çevrenizde bir topluluk ve taraftarınız olmadı; ama Bediüzzaman Hazretleri de sizin zamanınızda hizmet ettiği halde, onun eserleri hem Türkiye’de hem dünyada rağbet görmeye devam ediyor. Bunun nedeni nedir?”

Hoca, tebessüm ederek şu cevabı verir:

“Evlatlarım, ilim iki kısımdır. İlmin biri, çalışarak elde edilen ilimlerdir; ikinci ilim ise, ilham edilen ilimdir. Bediüzzaman Hazretleri on dört yaşında icazet almış bir büyük zattır. Onun kulağına bir üfleyen vardı, benim kulağıma da bir üfleyen olsa idi Bediüzzaman Hazretleri gibi olurdum.”

Hocanın talebeleri cevaplarını almıştır.

Risale-i Nur’un ilhamen yazıldığını, bütün insaf ehli bilmektedir. Nurların bugün dünya çapında okunması ve sevenlerinin ihlâs ile hizmetlerine devam etmeleri bunun en büyük delillerindendir.

Hoca, 1971 yılının 12 Ekim’inde İstanbul’da vefat eder... Mekanı cennet olsun.