Gencecik bir hâkimdi atanmıştı Kargı’ya,

Risale-i Nurları tanımıştı orada,

Külliyatın hepsini taşımıştı yargıya,

Ehli vukuf kararı, hiç suç yok kitaplarda.

Vehbi Sabuncuoğlu hâkim idi Kargı’da,

Bin dokuz yüz altmışta ihtilal ortamında,

Takipsizlik kararı vermişti o zamanda,

Emsal karar olmuştu Nurun davalarında,

Hakka yürüdü artık Üstadının yanında.

Karar verdikten sonra, çok bedeller ödedi,

İftiralar atıldı, sürgüne gönderildi,

Tüm bunların hepsinde sabı-ı cemil gösterdi,

Bütün bunlara karşı haline şükreyledi,

Adalet-i mahzayla hakkı teslim eyledi.

O zamandan beridir Nurlara talebeydi,

Üstad ne söylediyse “Üstadım beli” dedi,

Münker, Nekir enis dost, berzah âleminde,

İştirak eder elbet ruhen Nur derslerine.

Verdiği bu kararla savundu adaleti,

Üzerine çekmişti, epeyce adaveti,

Bu karara sevindi Nurun talebeleri,

O Allah’tan razıdır, Allah’ta ondan razı.

Bereketli ömründe Nurlarla hem hal idi,

Hasta halinde bile dersleri takip etti,

Kabrinde suallere Nurlarla cevap verdi,

Münker, Nekir ve melekler ona enis dost idi.

Allah rahmet eylesin mekânı Cennet olsun,

Kabrinde Nurlar ile daima meşgul olsun,

Makamı âlî olsun kabri nurlarla dolsun,

Amel defteri ise sevaplarla hep dolsun.