İşte bu bayram da, son bayramımız olması mümkün.
Bir daha kim öle, kim kala?
Kaç defa bayram yazıları paylaştık sizlerle.
Hep “aşk-ı mutlak, şevk-i mutlak ve şükr-ü mutlak” içinde olmak gerekirken, kör olası nefis ve hisler insanı alıp bir yerlere götürür bazen, engel olamazsınız.
Nice duygular insan önüne geçerler.
Bu yıl ilk defa gurbette yaşıyorum.
Aslında hep gurbetteyiz de…
“Ben gurbette değil, gurbet benim içimde” diyen şair misâli…
“Diz dize omuz omuza geldiğimiz, saf saf olup huzuruna yöneldiğimiz mübarek bayramlar; kinimizi, hırsımızı, şeytanımızı kül olurcasına yakmalı, bizi birliğe ve kardeşliğe erdirmeli; dargınlarımızı barıştırmalı ve hayırda yarışmalıdır” diyor Ömer Öztop.
Daha kimler neler söylememiş ki bayram için?
Kimi gözyaşlarını içine akıtmış, kimileri ise kimsenin görmediği yerde hüngür hüngür ağlamış.
Ve atasözümüz şöyle seslenmiş:
“Ramazan’da oruç yiyenin, bayramda yüzü kara olur”
Bayram, kendisini Arif Nihat Asya’nın lisanında şöyle bulur:
“Yalnız tad halinde ağızlardayım,
Tekbir sabahıyım, sena akşamıyım,
Herkes sevinip ‘şeker bayramıyım’ der;
Bilmez ki şeker değil, şükür bayramıyım.”
Bayram hem sevinç, hem hüzün anlarıdır.
Burası dünya…
Meşrû olmayan lezzetler zehirli bal gibidir.
Ve Hacı Bayram-ı Veli hazretleri asırlar öncesinden şöyle seslenir bizlere:
“Yandı bu gönlüm, yandı bu gönlüm,
Yanmada derman buldu bu gönlüm…
Bayramım imdi, bayramım imdi
Bayram ederler yar ile şimdi.
Hamd ü senalar, hamd ü senalar
Yar ile bayram kıldı bu gönlüm!”
Buna Erzurumlu M. Lütli Efe şunu eklemiş:
“Can bula cananını / Bayram o bayram ola,
Kul bula sultanını / Bayram o bayram ola.
Mevlâ bizi affede / Bayram o bayram ola,
Cürm ü hatalar gide / Bayram o bayram ola.”
Uzayıp gider tren yolları gibi duygular.
Kim bilir buna sizler neler eklersiniz?
Abdurrahim Karakoç ise şöyle feveran eder:
“Ya bayramlar bayram olup kurtulsun,
Ya takvimler cayır cayır yakılsın”
Efendim Bayramınız mübarek olsun.