Özellikle Meclis Başkanı’nın altına imza attığı “Anayasa Mahkemesi ve AİHM’in “hak ihlâli” kararlarının derhal uygulanması”nda hiçbir bir gelişme olmazken, yüz binlerce oy farkıyla seçilmiş siyasetçilerin, belediye başkanlarının yıllardır hapiste tutulup tahliye edilmemeleriyle, millet iradesini hiçe sayan “kayyım” dayatmalarına son verilmemesiyle tekrar başa dönülüyor.

Belli ki “iktidara iliştirilmiş yandaş yorumcular”ın da ikrarlarıyla, “toplum mühendisliği”yle “siyasallaştırılan yargı” üzerinden muhalefeti hedef alan “siyasî operasyonlar”dan, Silivri soruşturmalarından “istenilen siyasî sonuç” alınmış değil. Zira halkın kâhir ekseriyeti, iktidar partileri seçmeninin kayda değer bir yekûnu “iddiaları” yeterli ve inandırıcı bulmuyor…

“YARGI KRİZİ”NİN SANCILARI…  

Bilhassa son haftalarda “etkin pişmanlık”tan yararlandırılan “itirafçılar”ın ilk duruşmalarında “önümüze bir şablon koyup çocuklarımızla tehdit ettiler!” diye önceki ifadelerinden vazgeçmeleri “iktidar cephesi”ni zora sokmuş.

Bir belediyede çalışmakla “suç örgütü üyeliği” suçlamasına uğrayan, suçluyu masumdan ayır(a)mayan “toptancı isnadlar”, iktidar mahfillerinde bile sorgulanıyor. Sanıkların mahkemelerdeki ilk ifadelerinde “o denli şantaja mâruz kaldık ki ‘Roma’yı sen mi yaktın’ desler, evet ben yaktım’ diyecek kadar kendimizi çâresiz gördük!” mağduriyetlerine en katı iktidar yanlılarınca dahi “bu kadar da olmaz ki” tenkitleriyle “insaf!” çağrıları yapılıyor.

Görünen o ki başta Türkiye’yi enflasyonda Avrupa’da “birinci” - dünyada “dördüncü” yapan, en büyük faiz ödeyen ülke durumuna düşüren ekonomik çöküş olmak üzere gerçek yakıcı gündemin “teğet” geçmesi komplosuyla “butlan katakullisi”ne tevessül edilmiş.

Ve hukukçuların tesbitiyle, Anayasada açıkça “kararları kesin olup aleyhinde başka bir mercie başvurulamayacağı” teminatı verilen Yüksek Seçim Kurulunun (YSK) kararlarının sırf siyasî hesaplar uğruna py pass edilmesiyle hukuka büyük bir darbe vurulmuş.

Önceki Adalet Bakanı’nın ikrarıyla “15 Temmuz” sonrası beş bine yakın hâkim ve savcının ihraç edildiği, yargı teşkilatının yüzde 50’sinin beş yıllık kıdemin altına düştüğü, bir kısmı iktidar partisi teşkilâtlarında çalışmış “partili avukatlar”dan oluşturulan “laf dinleyen” tecrübesiz yargıçların “istenilen kararları” verdiği, vicdanlarıyla karar veren hâkimlerin sürgünlerle cezalandırıldığı kırılganlıkta Türkiye’de yargı krizinde. Bunun sancıları çekiliyor.

SİYASÎ HESAPLAR UĞRUNA!

En üst düzeyde “mahkemelerin kararlarına uymuyorum!” çıkışlarıyla “yargıya söyledik, gereğini yapıyor!” ifşaatlarıyla sürekli yargıya müdahale edildiği, AYM ve AİHM kararlarının uygulanmamasının “tâlimatlandırdığı” vartada Adalet eski bakanlarıyla yüksek yargı kurumları temsilcilerinin yakınmalarıyla “baskılarla siyasallaştırılan yargı”ya güven içte ve dışta “sıfırlanıp” dibe vurmuş.

Bu bakımdan Anayasa Mahkemesi eski Başkanı Haşim Kılıç’ın, “Anayasal kurum YSK’nın kendi görevine sahip çıkamaması beni üzdü. Anayasa’nın 79. Maddesine göre; seçimlerin başlamasından bitimine kadar bütün olayların çözüm yeri YSK’dır. YSK’nın kararlarına karşı hiçbir mercie başvurulamaz. Ama bir Asliye Hukuk Hâkimliğine bu müracaat yapıldı…” eleştirisi oldukça önemli. (İlke TV, 7.6.26)

Neticede, meselenin bir partinin meselesi olmayıp demokrasinin ve hukukun tahribi açısından ehemmiyet taşıdığı, Kılıç’ın “Bir partiyi kapatma kararından çok daha ağır bir kararla karşı karşıya kaldık, demokrasisi adına çok üzücü, bundan sonra hiçbir parti güven içinde faaliyetlerini sürdüremeyecek” hayıflanmasıyla tescilleniyor.

Bütün milletin gözü önünde…