Kışın sessizliği ve ölüm gibi görünen donukluğu, baharla birlikte yerini bir diriliş mu’cizesine bırakır. Bu dönüşüm, insanın kalbine ve aklına hitap eden derin bir tefekkür kapısı açar.

Toprak, kış boyunca bir kabir gibi görünürken, baharla birlikte birden bire sayısız çiçekler, ağaçlar ve bitkilerle dolup taşar. Her bir çiçek, sanki ayrı bir sanat eseri gibi nakşedilmiş, ince bir hikmetle yaratılmıştır. Bediüzzaman bu manzarayı “yüz binler kitap hükmünde” olarak ifade eder. Her bir çiçek, üzerinde yazılı manalarla adeta birer ilahî mektuptur. Gül ise bu gülistanın en latif, en nazik ve en manidar temsilcilerindendir.

Gül, Peygamber Efendimiz’e (asm) olan sevginin de bir sembolü olarak, Risale-i Nur’da hem zahirî güzelliği hem de manevî işaretleriyle dikkat çeker. Onun kokusu, rengi ve zarafeti, rahmetin, şefkatin ve İlâhî cemalin bir yansımasıdır. Bir güle bakmak, yalnızca estetik bir haz değil; aynı zamanda sanatkârını tanımaya açılan bir penceredir.

Baharın gelişiyle birlikte açan gülistanlar, kâinat kitabının en parlak sayfalarından biri olur. Çiçeklerin birlikte açması, düzenli bir ordu gibi hareket etmesi, tesadüfle açıklanamayacak bir intizamı gösterir. Bediüzzaman bu noktada, baharı “küçük bir kıyamet ve haşir numunesi” olarak değerlendirir. Çünkü milyonlarca tür, aynı anda, karışmadan ve şaşırmadan yeniden hayat bulur.

İşte bu gülistanın en manidar bir tecellisi de, ismiyle müsemma olan Gülistan annemdir… Yüz yıla yaklaşan ömrüyle o, adeta asırlık bir çınar gibi kök salmış, aynı zamanda bir gülistan gibi etrafına maneviyat saçmıştır. Her gün bir cüz Kur’ân okuması, Arapça dinî eserlerle meşgul olması, onun ruh dünyasında hiç solmayan bir baharın varlığını gösterir. Dış dünyada mevsimler değişse de onun kalbinde daima bir diriliş, bir tazelenme hüküm sürmektedir.

Güller nasıl İlâhî rahmetin birer tecellisi ise, Gülistan annemin hayatı da o rahmetin yaşayan bir aynasıdır. O, sadece bir isim değil, bir hakikatin temsilidir. Gülistan olmak, sadece çiçeklerle dolu bir bahçeye sahip olmak değil, gönüllere huzur veren, iman kokusu yayan bir hayat sürmektir.

Bu gülistan içinde insan da bir çiçek gibidir. Fakat Gülistan Anne, bu çiçekler arasında en köklü, en sabırlı ve en bereketli olanlardan biri gibidir. Kendi ihtiyaçlarını karşılayabilmesi, onun hem zahirî hem de manevî kuvvetinin bir göstergesidir. Bu kuvvet, yılların ibadetle, sabırla ve tevekkülle yoğrulmuş bir neticesidir.

Hülâsa; bahar, aynı zamanda umut mevsimidir. Kuruyan dalların yeniden yeşermesi, en zor şartlardan sonra bile bir dirilişin mümkün olduğunu gösterir. Gülistan annemin hayatı da bunun canlı bir şahididir. O, her günüyle adeta baharın “rahmet tebessümünü” taşıyan bir ömür sürmüştür. Bahar, çiçek, gül ve gülistan, sadece tabiatın süsleri değil, iman hakikatlerinin canlı delilleridir. Ve bazı insanlar vardır ki, bu hakikatleri sadece okumaz, bizzat yaşar ve yaşatır.

Gülistan annem de işte böyle bir bahardır… Hem bir çınar, hem bir gülistan, hem de yetiştirdiği birçok Nur talebesinin annesidir.