İşte tam bu mevsimde Şenköy’de köyün kalbi yeniden atmaya başlar. Koyun sağımı, berivânların yolu yine çayıra ve dağlara düşer…

Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte köyde bir hareketlilik olur. Güneş henüz doğmadan kalkılır, çünkü koyun sağımı sabrın ve düzenin işidir. Ağılların kapısı açıldığında koyunların meleyişi, sanki baharın gelişini selamlayan bir ezgi gibidir. Her koyunun bir huyu, bir alışkanlığı vardır. Berivânlar onları isim isim tanır. Sağım sadece bir iş değil, aynı zamanda bir bağdır. İnsan ile hayvan, emek ile bereket arasında kurulan sessiz bir bağ…

Berivânlar, bêrî’ye (sağıma) giderken sanki bir bayram, bir Nevruz şenliğine gider gibi rengârenk elbiseler giyer kültürel güzelliklerini baharın gülistanlarına yansıtırdı. Üzerlerinde canlı renkler ve sırma işlemler, günlük işlerini yaparken bile estetikten vazgeçmiyorlardı. Bêrîvanların sesi, koyun-kuzu sesi birbirine karışırdı. Çocukluk yıllarımdan hiç unutamadığım özlem duyduğum Bêrîvanların “Bêrî” günleri….

Bêrîvanlar, sırtlarında bakır güğümler, ellerinde sade ama ustalıkla kullanılan sağım taslarıyla koyunların arasına karışır. Dizlerinin üzerine çöküp sabırla sütü sağarken, yılların tecrübesi parmaklarına yansır. Süt, tasın içine düşerken çıkan o ritmik ses, köy hayatının en kadim musikilerinden biridir. Bu ses, emeğin sesi, alın terinin yankısıdır.

Bir yandan sağım yapılırken, diğer yandan Milân dağının serin rüzgârı yüzlere vururdu, uzaklarda kar sularının eridiği Şenköy’ün ovasına akarken, kuşların sesi bu tabloya eşlik ederdi. Bêrîvanlar bazen kendi aralarında türküler söyler, o türkülerde hasret vardır, sevda vardır, bazen de hayatın zorluğuna karşı bir direniş… Her türkü, bu toprakların hafızasından bir parçadır.

Sağılan sütler büyük kazanlara aktarılır. O sütler sonra yoğurda, peynire, tereyağına dönüşür, her biri ayrı bir emek, ayrı bir sabır ister. Özellikle peynir yapımı köyde büyükler küçükleri eğitir, hangi süt ne zaman kaynatılır ne kadar mayalanır, nasıl saklanır, bu bilgiler kitaplarda değil, hafızalarda yaşardı.

Eski köy hayatında zaman, şehirdeki gibi acele etmez gün, güneşin doğuşu ve batışıyla ölçülür. İnsanlar doğayla uyum içinde yaşar. Baharın gelişi sadece mevsim değişikliği değil, aynı zamanda bir umut, bir yenilenme demektir. Kışın zorluğu geride kalmış, hayat yeniden canlanmıştır.

Bêrîvanlar için bahar, hem yük hem de berekettir. Gün boyu süren emek, akşamın sessizliği yerini huzura bırakır. Gün batarken sürüler tekrar ağıllara döner. Yorgun ama huzurlu bir sessizlik çöker köye. Gökyüzü kızıl bir renge bürünürken, herkes yaptığı işin karşılığını kalbinde hisseder.

Bugün modern hayatın içinde bu sahneler giderek azalıyor. Ama hâlâ bazı dağ köylerinde, göçebe hayatını halen sürdüren (göçerler) bahar geldiğinde aynı ritim, aynı emek, aynı sadelik devam ediyor. Çünkü bu hayat, sadece bir geçim yolu değil bir kültür, bir kimlik, bir hatıradır.

Bahar her geldiğinde, dağların eteklerinde o eski hikâye yeniden yazılır. Koyunların sesi, Berivânların emeği ve toprağın bereketiyle… Özledim, Şenköy’ün o eski günleri!