“Ecnebî parmağıyla idare edilen zındıka komiteleri” güdümündeki küresel güçlerin, uyduları haline getirip “teslim” aldıkları ülkelere Irak, Libya, Lübnan ve Suriye’yi eklemekle kalmayıp, bölgedeki üslerine ek olarak Ortadoğu’ya askerî yığınak yapan ABD’nin, işgalci ortaklarıyla soykırımcı Siyonist İsrail’in bölge egemenliği uğruna İran’a saldırıya bahaneler aramaktalar.

Bundandır ki en son HTŞ’nin omurgasını oluşturduğu “Suriye ordusu”yla PYD/YPG’nin çatışmasıyla bozulan “ateşkes”e tanınan iki haftanın ardından yeniden iç savaş kargaşasına sürükleneceği ve İran’a “saldırı şartlarının olgunlaşması”nı beklendiği, Trump’ın Amerikan  Abraham Lincoln uçak gemisiyle filosunu bölgeye gönderip peşpeşe tehditler savurduğu vartada “tefrika, işgal ve imha projeleri”ne karşı çareler aranıyor…

BAĞDAT PAKTI “KIYMETDAR İTTİFAKI”

Çarelerin başında, ecnebi ifsadlı iç savaş tahrikleriyle tefrika kargaşasına düş(ürül)müş İslâm ülkelerinin, bilhassa bölgedeki Müslüman komşu ülkelerin, emperyalistlerin zâlimane hegemonyaları hesabına dayattıkları işgal ve iftiraklara karşı -siyasî, iktisadî, kültürel- bütün alanlarda tam işbirliğiyle ortak savunma mekânizmaları teşkilleri geliyor.

Bunun içindir ki çağımızın Kur’ân müfessiri Bediüzzaman, daha Nisan 1911’de, Şam’da yüzden fazla İslâm âlimiyle on bini aşkın cemaate hitabında, İslâm dünyasının istikbâlinin ve Müslüman milletlerin dünyevî ve uhrevî saadetlerinin, öncelikle “milliyetleri İslâmiyetle mezcolmuş [kaynaşmış], büyük ve muazzam Arap ve Türk gibi hâkim üstadlara bağlı olduğu” ikazıyla birlik oluşturmalarıyla ittihad çağrısında bulunur. (Hutbe-i Şâmiye, s. 61-62.) 

İşgalcilerin Birinci Dünya Savaşı’nda “mübârek kardeş Arapların mücahid Türklere karşı kışkırtılması”yla Müslümanları birbirine kırdırma menhus tuzaklarına, Osmanlıyı bölüp parçalayan “gaddarâne Sevr muâhedesi suikast plânı”na karşı anlaşma ve “bölgesel ittifak temelli işbirlikleri”ni tembihler.  

“Ortak Savunma ve Bölgesel İşbirliği Teşkilâtı” üzerinde Türkiye, Irak, Pakistan’la -akabinde- İran’ın katılımıyla 1955’te kurulan Bağdat Paktı’nı -İngiltere’nin üye, ABD’nin “gözlemci” olmasına rağmen- “kıymettar ittifak” olarak takdir eder.

Bunun sâdece “kardeş Müslümanların” değil, “sulh ve müsâleme-i umûmiyeye [dünya barışına] şiddetle muhtaç Hıristiyan ve sair dinler sahiplerinin dostluklarını da bu vatana kazandırmaya vesile olacağını” fevkalâde ehemmiyetle bildirir. (Emirdağ Lâhikası, s. 437-440.)

DEMOKRASİ, HÜRRİYET VE ADALETLE…

Serbest ve hür seçimle ilk kez millet irâdesinin demokratik tecellisi olan Demokrat Parti iktidarında öncelikle Müslüman komşu bölge ülkelerinin, bir barış, güvenlik ve kalkınma projesi olan Bağdat Paktı’yla maddî ve manevî işbirliği ve güvenliğin genişletilmesini tebrik eder.

“Namaz tesbihâtındaki kuvvetli bir ihtar”la “Reis-i Cumhura ve Başvekile” (Bayar’a ve Menderes’e) yazdığı “tebrik mektubu”yla “Sizlerin Pâkistan ve Irak’la gâyet muvaffakiyetkârâne ittifakını, bu millete kemâl-i samîmiyetle, sürur ve ferah ile kazandırmanızı bütün rûh-u cânımızla tebrik ediyoruz” ifadesiyle tam destek verir.

Bu açıdan, günümüzde 22 İslam ülkesini mezhebî-etnik iftiraklarla “devletçikler”e dilimleyip ufaltma amaçlı BOP türü “istila ve tefrika projeleri”ne karşı, İslâm dünyasının şantaja maruz krallıklardan, “dosyaları”yla tehditle devşirilerek âlet edilen “tek kişilik otoriter rejimler”den kurtulmaları; Kur’ân - Sünnet referanslı, “Asr-ı Saadet modeli”nde adalet, hürriyet esaslı “meşveret ve şûrâ”yla demokratikleşmeleriyle “İslâm cumhuriyetleri birliği”ne zemin oluşturmaları gerekiyor.

Başka da yolu yok…