Bütün anketlerde kaybettiğini, oylarının eridiğini gören “iktidar cephesi”, muhalefeti siyasî yarıştan  dışlama peşinde. 

Muhalefeti sindirerek “siyaseti dizayn” tertibiyle, uydurulmuş “gizli tanıklar”ın “yandaş medya”da itiraflarıyla, seçilme ihtimali yüksek olanların adaylığı âdeta “suç” sayılıyor. Bütün muhalefet kriminalize ediliyor. Her türlü demokrasi ve hukuk dışılığa tevessül ediliyor.

Partili Cumhurbaşkanı ya da göstereceği “iktidar adayı” karşısında kazanması muhtemel bir diğer adaya iktidar partileri sözcülerince “yargı operasyonu” tehditleri, “ayak altından çekilsin!” şantajları savruluyor.

Bundandır ki ana muhalefetin cumhurbaşkanı adayının önünün kesilmesi için otuz beş sene önce hak ettiği diploması “iptal” ediliyor, tutuklanıp “rehin” alınıyor.

ANAYASA VE HUKUK AÇIKÇA ÇİĞNENİYOR

Daha baştan âdil yargılamanın temel unsurlarının başında gelen “savunma hakkı” engelleniyor. “Hak ihlâlleri” dayatılıyor. Siyasî algı operasyonları yürütülüyor.

Anayasanın 153. maddesindeki “Anayasa Mahkemesi’nin kararları, yasama, yürütme ve yargı organlarını, idare makamlarını, gerçek ve tüzel kişileri bağlar” esası uygulanmıyor.

Yine 90. maddesinde iç hukuku da bağlayan “temel hak ve hürriyetlere ilişkin milletlerarası anlaşmalar” hiçe sayılarak AİHM kararlarına uyulmuyor. Türkiye’de hukukun, insan haklarının, hak ve hürriyetlerin, âdil yargılamanın olmadığı tescilleniyor.

Keza “hâkimler görevlerinde bağımsızdırlar; Anayasaya, kanuna ve hukuka uygun olarak vicdanî kanaatlerine göre hüküm verirler. Hiçbir organ, makam, merci veya kişi, yargı yetkisinin kullanılmasında mahkemelere ve hâkimlere emir ve tâlimat veremez, genelge gönderemez; tavsiye ve telkinde bulunamaz” hükmüyle “mahkemelerin ve hâkimlerin görevlerinde bağımsızlığını” teminat altına alan Anayasanın 138. maddesi açıkça çiğneniyor.  

Saray iktidarının istediği kararları vermeyen hâkimlerin sürüldüğü, iddianameleri kabul edildikten sonra mahkeme heyetleri dağıtılıyor. 15 Temmuz sonrası göreve başlatılan çoğu partili avukatlardan oluşturulan “laf dinleyen” tecrübesiz yargıçlardan oluşturulan mahkemelerle daha baştan “tarafsızlığı” tartışmalı mahkemeler uyduruluyor. Anayasanın 37. maddesinde belirlenen, olaydan önce kurulmuş, olayla ilgilisi olmayan “tabiî mahkeme”, “olağan mahkeme”, “tabiî hâkimlik ilkesi” ıskartaya çıkarılıyor.

Âdeta Yassıada’daki gibi “Bizi buraya tayin eden güç böyle istiyor” dercesine göz göre göre siyasî otoritenin “tâlimatları”yla siyasî rakipler tasfiyeye yelteniliyor.

12 Eylül darbesindeki gibi seçilmiş siyasetçilerin “yargı”yla yeniden seçilmelerini engelleyen “siyasî yasaklar”a yelteniliyor… 

MİLLETİN “SEÇME HAKKI” GASBEDİLİYOR…

Aslında, üç bin yedi sayfalık iddianameli İBB davasında bir sanığın bir başka sanıkla “aynı baz istasyonunda sinyal vermesi” gibi tamamen uyduruk, herkesin başına gelebilecek ve asla “delil” olmayacak bir isnadın “delil” gösterilmesi, iddianamenin fiyaskosunu ifşa ediyor.

Bu yüzden Türkiye, demokrasinin, yargı bağımsızlığının ve tarafsızlığının olmadığı, “basın ve ifade hürriyeti” endeksinde dünyadaki 180 ülke arasında 159. sıraya düşüyor. Ekonomik kriz ve iç savaş kargaşasında debelenen Orta Afrika ülkeleri arasına geriliyor.

Özetle, iktidardakilerce kurulan kumpaslarla toplum sürekli kamplaştırılıp kutuplaştırılıyor. “Siyasîleştirilen yargı”nın suiistimaliyle siyaset dizayn ediliyor. Yargı eliyle siyasî operasyonlar kotarılıyor.  

Bundandır ki milletin seçme hakkının ve irâdesinin gasbına, hukukun darbelenmesiyle gerçeklerin algı telkinleriyle tersyüz edilmesine karşı topyekûn muhalefetin demokratik işbirliğiyle hareket etmesi gerekiyor.

Başka da yolu yok…