Gençlik oruç gibidir. Akşam ezanını sabırla beklersen, Rahman’ın sofrasına oturursun...
Çiğ kahkahalarını semalara savurmuş gençliğin arasından ayrılıp, secdelerde eritiyorum gençliğimi.
Anın ve mekânın farkında, gençliğini pespaye işlerde harcamamış, aldığı nefesin hakkını veren, herşeyin şuurunda, Hakk’a adanmış bir gençliğin içine kendimi dahil etmek niyetindeyim.
Yolsuz hedeflere girip, hedefsiz yola düşmek yerine dinliyorum vicdanımın sesini.
Asırlar öncesine dayıyorum gönlümü ve soruyorum, aşk çağlayanı Mevlânâ’ya.
İnsanın değeri nedir? Beni ne değerli kılar?
Kulağıma fısıldıyor şu manidar sözü: İnsanın değeri aradığı şeyde gizli.
Değerini aldığı, giydiği markada değil de, aradığı şeyde bulan bir gençliğin arasında buluyorum kendimi.
Ve topluyorum kendimi mahrem şehirlerden.
Dağıtıyorum herbir zerremi mânâya.
Eksiliyorum duyarsız gençliğin arasından.
Ve bölüyorum kendimi dünyaya ve maverâya...
Genç seçiminde özgür. Fakat deneniyorsa sonlu sınırlı dünyada, ebedî gençlik için sınırlı gençliğinin çevirmeli yüzünü Ashâb-ı Meymeneye...
Ashâb-ı Meş’emenin düştüğü eleme düşmemek için vahyin ışığında aydınlatmak istiyorum gençliğimi.
Ebedî gençlik için Ashab-ı Kehf gençleri gibi bir duruş sergilemek lâzım. Onlar gibi teslimiyet içinde olursak, uykudan kalktığımızda yeni bir dünya bizi bekliyor olur.
Ebedî gençlik için anti sosyal yaftalamalara razıyım.
Ebedî gençlik için çılgınlığım köhnece olmak yerine, Tarık bin Ziyad gibi bir çılgınım.
Gençliğimin ebedîliği için yakıyorum gemileri.
NAGEHAN BAYRAM