Biz lâyık olduğumuz için değil, herkesten evvel biz muhtaç olduğumuz için konulmuştur. Bu sebeple sadece bir vesile olarak istihdam edilen şahıslarımızın vesile olmaktan başka vazifeye tesir edecek bir hikmeti yoktur. Kıymet ve değer Risale-i Nur’a ait olduğu gibi, her türlü makam ve payede sadece bu eserlerindir. Bediüzzaman, vazifeden nazarları uzaklaştırmamak için şahsını hep vazifenin en gerisinde tutmuştur. 

Şahsı ile meşguliyet sebebiyle vazife geri kalmasın diyerek; “…Benim şahsıma ve başıma gelen hadiselere çok ehemmiyet vermeyiniz”1 demiştir. Eğer şahsına ait (yine vazifeyle alakalı olarak) bir meseleden bahsedecek olsa bu meselenin vazifeye karşı durumunu anlatmak için; “Şahsıma ait ehemmiyetsiz ve cüz’î bir maddeyi hâşiye olarak beyan ediyorum” diyerek, vazifenin haricinde şahsı ile meşgul etmek istemediğini göstermiştir. 2 

İşte, Bediüzamanın söylediği; “Risale-i Nur’un şakirtlerini dağıtamazsınız” ifadesinin sırrı da buradadır. Çünkü bu hizmet-i imaniye ortak bir hedef ve vazife bilinci ile hareket etmeyi ve şahıslarımıza ait olan her şeyi en geride bırakmayı gerektirir. Herkes için en önde vazife vardır. Hizmet-i imaniye etrafında bir arada omuz omuza durabilmek için her türlü şahsî ve nefsî hissimize gem ve kilit vurmak vardır. 

Benim dediğim ve benim istediğim anlayışından sıyrılıp vazifenin selameti ve devamı için gerekeni yapmak vardır. Vazifeye zarar veren şahsî bir hâlimiz varsa hemen farkına varıp bunu düzeltmek ve tamir etmek vardır. Ben de kendimi, şahsımı, şahsiyetimi göstereyim yanlışına düşünmeden sadece vazife görünsün ve vazife yürüsün inancı ile yol yürümek vardır. 

Şahsımızın hizmet-i imaniyenin yapılmasına ve hizmetlerin inkişafına yönelik faaliyetlerine bir engel teşkil etmesi gibi tehlikeleri önlemek vardır. 

Yanlış anlaşılmasın, şahıs kıymetsiz veya değersiz değildir. Şahsın tüm kıymeti ve değeri vazifenin içerisindedir. Şahsı değerli kılan ve kıymetlendiren vazifedir. Vazife önde, şahıs arkadadır. 

Dipnotlar:     

1- Emirdağ Lâhikası, s. 213.

2- Age., s. 230.

3- Şualar, s. 427.

4- Tarihçe-i Hayat, s. 586.