Çünkü teknoloji vasıtasıyla artık dünyayla daha çok meşgul oluyoruz ve bugünlerde dünya da hiç olmadığı kadar cazip bir yer haline geldi. Özellikle sosyal medyada dünyanın renkli ve aldatıcı yüzünü görüp onu daha çok arzuluyoruz. Bu arzu ve teknolojinin getirdiği yalancı kudret bize dünyanın gerçek yüzünü; kendimizin de esas vazifesini unutturuyor. Dolayısıyla değişen zamanla birlikte insanı tanımlama şeklimiz ve dünya algımız da farklılaşıyor.

Elbette dünyanın değişimi sadece teknolojiyle bağlantılı değil. Materyalist felsefenin dünyayı tanımlama biçimi ve bu tanım üzerine inşa edilen toplum modelleriyle de ilgili. Eski zamanda insanlar İlâhî ve semavî öğretileri baz alarak dünyayı bir misafirhane gibi kabul ederlerdi.

Ulaşım ve iletişim gibi imkânlar da çok kısıtlı olduğu için insanların dünyadan pek bir beklentisi olmazdı. Çoğu insanın dünyası kendi bahçesi veya olsa olsa köyü kadar olurdu. Ancak adeta semadan arza çakılan insan zihni artık dünyayı bir misafirhane değil kendi evi gibi algılamaya başladı. Dolayısıyla beklentilerimiz arttı.

Hatta bu iş öyle bir duruma geldi ki artık sadece dünyadan değil evrenden bile beklentisi olan bir insan grubu ortaya çıktı. Hatta başlarda çok yadırganan bu davranış bile toplumun ciddi bir kesiminde normalleşti.

Dünyayla olan ilişkimizdeki bu bozulma kendimizi tanımlarken de son derece yanlış sonuçlar almamıza sebebiyet verdi.

Misafir mütevazılığında olan dünya yaklaşımımız evin efendisinin takınacağı bir gurur halini aldı. İnsan artık öleceğini bilerek boynunu büken bir mahlûk değil; dünyada kaplayabildiği kadar yer kaplamaya çalışan bir ‘birey’ oldu. Yani zaman başkalaştı, dünya değişti, herkes dünyaya müptela oldu. Dünyevîlik moda, dünya ehli olmak normal oldu.

Her şeyin böyle karmakarışık bir hale geldiği bu dünyanın çılgınlığından sıyrılmak arzusuyla sormuştum “Ben de herkes gibi miyim?” diye. Kalabalığın bu tarafında olmak çok yanlış hissettirdi. Farkında olmadan bazı fikirlerin ruhumda ve aklımda yer bulduğunu görmek, yaşadığım çağın bu kadar etkisinde kalmak, içten içe doğruyu yanlışı bilip bu akan sele kapılıp gitmek...

Halbuki insan olarak vazifemiz çok net. Biz bu dünyaya Yaratıcımızı tanıyıp, O’na ibadet etmek için gönderildik. Dolayısıyla insan aslında kul demek.

Yani yaratılışımızın temel taşı kulluk ve fıtratımız da bunun üzerine inşa edilmiş. İmtihan ise bu fıtrata uygun yaşayıp yaşayamadığımız konusunda sınanıyor oluşumuz; insan olarak doğup bir ömrü insana lâyık bir şekilde geçirip geçiremeyeceğimiz meselesi. Kısacası imtihanımız kul ve insan kalabilmekle ilgili.

Değişen dünyanın fıtrata aykırı bütün bu halleri de imtihanımızın bir parçası. Zaman değişse de imtihan sabit sadece daha şiddetli.

Böyle dehşetli bir zamanda manen hayatta kalabilmek ise Risale-i Nur’la mümkün. Çünkü Üstad Bediüzzaman da bu çağın hastalıklarına çare bulmak istediği bir anda çok fazla seçenek olduğunu görüyor. Ve hayrete düştüğünü ifade ediyor. En nihayetinde bu seçeneklerin tamamı Kur’ân’dan geldiği için çareyi onda arıyor. Kendi nefsi özelinde hepimizin soru ve sorunlarına Kur’ân’dan cevaplar getiriyor.

(Genç Yorum, Ekim 2025 sayısından kısaltılarak alınmıştır.)