Gelin, aziz dostlar; bir halleşelim,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Oturup kardeşçe helâlleşelim,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

“Kardeşlik” kazansın, kaybeden olmaz,

Musafaha yapan çiçekler solmaz,

Çığlık, çığlık;” âcil” sesleri dolmaz,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

İnsanız hatadan âri değiliz,

Şu nesl-i cedide bırakmalı iz,

“Ben” i bırakmalı olmalıyız “biz”,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

“Tenkit” bir kenara, toplanma ânı,

Allah korkusu ki atar yabanı,

Şu vatan toprağı şehitler canı,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

Hürriyet; zarif gül, kırılmamalı,

Topuzla kafa, göz yarılmamalı,

Kardeşler kardeşe darılmamalı,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

“Kültür” ve “eğitim” “fenler” ile “din“,

Moral kaynağımız olacaktır bin,

Bellidir ki yolu elbet “Habibin”,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

Adâlet, adâlet; aranan güzel,

O’na uzanan el; öpülesi el,

Tuzağa düşmeden, ey kardeşim gel,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

Kitabımız Kur’ân; O’nda hayır var,

Biliriz, şerleri hayırlar yıkar,

Ceyhûnî, “ölüden diriler” çıkar,

Bu dünya kimseye kalmayacaktır,

Helâlleşen pişman olmayacaktır.

CEYHÛNÎ (Mustafa AVCU)