Tevbe edin!

Bizi tevbe etmeye çağıran bizzat Cenab-ı Hakk’tır. İşte bazı ayetler:

“Hepiniz Allah’a tevbe ediniz ey mü’minler! Ta ki, kurtuluşa erebilesiniz.”1

“Bu kitap size gönderildi ki, Rabbinizden af dileyin. Sonra günahlarınızdan vazgeçmiş olarak O’na dönün. O da sizi takdir edilmiş olan ecelinize kadar güzel bir şekilde yaşatsın. Ve her fazilet sahibine lütuf ve ihsanıyla mükafatını versin.”2 

“Ey iman edenler! Allah’a tam bir ihlâs ile tevbe edin. Umulur ki Allah günahlarınızı bağışlar. Ve sizi altından ırmaklar akan Cennetlere koyar. O gün Allah’ın Peygamberi ve beraberindeki mü’minleri utandırmayacağı gündür.”3 

Kur’ân’ın yaşayan müfessiri olan Peygamber Efendimiz (asm) tevbeye çok önem verir, kendisi de günde yüz defa tevbe ederdi. Buyururdu ki:

“Ey insanlar! Allah’a tevbe ediniz ve O’ndan mağfiret isteyiniz. Muhakkak ki ben günde yüz defa tevbe etmekteyim.”4 

“Allah gündüz günahkârları tevbe etsin diye geceleyin elini açar. Gece günahkârı tevbe etsin diye gündüz elini açar. Tâ güneş batıdan doğuncaya kadar bu böyle devam eder.”5

“Kim, güneş batıdan doğmadan önce tevbe ederse, Allah tevbesini kabul eder.”6

Nefsi ittiham etmeli

Bediüzzaman makbul bir tevbenin formülünü şöyle açıklar: “Nefsini ittiham eden, kusurunu görür. Kusurunu itiraf eden, istiğfar eder. İstiğfar eden, istiane eder. İstiaze eden, şeytanın şerrinden kurtulur. Kusurunu görmemek o kusurdan daha büyük bir kusurdur. Ve kusurunu itiraf etmemek, büyük bir noksanlıktır. Ve kusurunu görse, o kusur kusurluktan çıkar; itiraf etse, affa müstahak olur.”7

Biz, geçmiş ve gelecek günahları bağışlandığı halde, günde yüz defa tevbe eden bir Peygamberin (asm) ümmetiyiz. Tevbe etmek bizim vazifemiz. Hulus-u kalbimiz ve samimiyetimiz nispetinde tevbemizin kabul edilmesini rahmet-i İlâhiyeden umarız. Ümit kapısı açıktır ve ümit etmekle emrolunduk. Ümitsizlik bizim dinimizde yoktur. 

Tevbemizin kabul edildiğini bilmemize gerek yoktur. Esasen hiçbir ibadetin kabul edildiğini bilmemize imkân da yoktur. Biz Allah rızası için ibadet yaparız, tevbe yaparız. Cenab-ı Hak dilerse kabul eder. Takdir kendisinindir. 

Amele güvenme!

Esasen tevbemizin ve ibadetlerimizin kabul edildiğini bilmek bizi amelde riyaya ve ucba, yani amelimize güvenmeye götürür. Oysa amele güvenmek tehlikelidir. Biz yalnızca Allah’ın rahmetine, lütfuna ve merhametine güveniriz. Ölünceye kadar tevbe etmek ve tevbemizi bozmadan Allah’a itaat ederek haramlardan uzak durmaya çalışmakla yükümlüyüz. Allah’ın rahmetini umarız.  

Tevbe için en mühim adım, niyettir, kararlılıktır, pişmanlıktır, affedilmeyi cidden ummak ve istemektir, Allah’ın rızasına talip olmaktır, bu amaca ulaşmak için harekete geçmektir, yöneliştir, Allah’a müteveccih olmaktır.

Günahı terk et

Çoğu insanın günah için hazır bir çevresi vardır. İnsan tek başına günahlarından ne kadar da pişmanlık duysa, bu çevreyi aşmadıkça pişmanlığını tevbeye ve istiğfara dönüştüremez. Bu açıdan, Allah’tan (cc) günahlarının bağışlanmasını ve tevbesinin kabulünü isteyen insan, kendisini günaha sürükleyen bir çevresi varsa terk etmelidir.  

Tevbe için bir diğer önemli adım da; tevbeye muvaffak olmuş ve amel-i salihte yoğunlaşmış bir “topluluk” içerisine dâhil olmak; bu toplulukla beraber ibadet ve itaatte bulunmak ve bu “cemaati” terk etmemek; eski çevreye de asla dönmemektir.

Dipnotlar:

1- Nur Suresi: 31; 2. Hud Suresi: 3

3- Tahrim Sûresi: 8; 4. Riyâzü’s-Sâlihîn, 14

5- Riyâzü’s-Sâlihîn, 16; 6. Riyâzü’s-Sâlihîn,17

7- Lem’alar, s. 91.