İsim belirtmeyen okuyucumuz: “Bediüzzaman’ın şöyle bir bayram tebriği var: “Sizin bayramınızı, Leyle-i Kadr’inizi, Ramazan-ı Şerif’te makbul dualarınızı bütün ruh u canımla tebrik ve tes’id ediyorum. Cenab-ı Hak bu bayramın sürurunu, hakikî ve geniş ve umumî sürura mukaddeme ve vesile eylesin, âmîn.”1 Burada geçen “umumî sürur” ne demektir?”
Sevinç Günleri
Umumî sürur, umumiyetle İslâmî hizmetleridir, İslâmın neşesidir, sürurudur, sevincidir. Çünkü İslâm hizmetleri her ferdin yüzde yüz menfaatini, sürurunu, sevincini, huzurunu, saadetini programına alır ve bunu başarır. Dolayısıyla böyle bir umumi sevinci hak eden her fert, bu ortak sevince katkı yapar. Kendisi mutlu olur, toplumu da mutlu eder.
Esasen bayramlar böyle sevinç günlerinin provalarıdır. Hem dünyevi, hem uhrevî.
Toplumda kahir ekseriyet İslâm’ın haram kıldığı kötülüklerden uzak yaşarsa, kahir ekseriyet İslâm’ın emirlerini dikkate alırsa, kahir ekseriyet sevgiyi, saygıyı, merhameti, doğruluğu, yardımlaşmayı vs. ahlâkî güzelliklerle ahlaklanırsa, toplum her zaman bir bayram sevinci yaşar, yani bir umumî sürur yaşar. Yani sevincini paylaşır, güzelliğini paylaşır, derdini paylaşır, iyiliğini paylaşır, ıstırabını paylaşır.
Dolayısıyla sevgi, saygı, birlik, beraberlik, huzur, sevinç herkesin ortak malı olur. Bu ortak maldan herkes faydalanır. Herkes nasiplenir. Bir kötülük varsa, bu, herkesin ortak derdi olur ve bu derdi toplumdan beraberce uzaklaştırır.
Kötülükleri toplumdan uzaklaştıran temel emniyet kurumları vardır.
Tüm fertler bu ortamın güzelliğinden istifade ederler. Kötülükleri beraberce def ederler, iyilikleri beraberce teşvik ederler.
Cennete Kadar
Beraberce Cennete kadar yolları ayrılmaz. Esasen bu durum, İslâm dininin toplumu getirmek istediği temel huzur ve güzelliktir.
Bunun devamı da Cennet’teki güzelliktir. Çünkü güzellikler burada bitmiyor. Bu iş Cennete kadar, ebediyete kadar devam edip gidiyor. Sonrası tamamen bir güzellik merkezidir. Orada umumi sürurdan mutlu olmayan, canı sıkılan, pişman olan yoktur. Dünyadaki çilelerin, dertlerin, çekilenlerin orada ne büyük nimetlere dönüştüğünü görmek ve tatmak insana ayrıca sonsuz bir haz verir.
Ahirette umumî sürur Cennet’tir.
Bu umumi süruru hedefine koyan insan, dünyadaki iş ve işlemleri zorsa sabreder ve katlanır, kolaysa sevinir ve şükreder. Temel hayat prensibi olarak, böyle iki dünyayı da gözden çıkarmayan, iki dünyayı da hedefine koyan, iki dünyayı da planlayan bir yol izler.
Rahmete mazhar olur ve inşallah başarır.
Hizmeti Öncelemeli
Dünyada umumî sürurdan, hizmeti ve himmeti öncelemeyi anlamalıdır. Hizmeti önceleyen insan, hizmette başarılı olmasa da, içindeki hizmet aşkı nedeniyle inşallah umumî sürura ulaşır.
Umumi sürur onun için rıza-yı Bari’dir. Allah’ın rızasıdır. Allah’ın rızasına götüren ameldir, hizmettir, gayrettir, iştir. Bütün insanları umumî sürura ulaştırma gayretiyle çalışması ve bu gayeyle hizmet etmesidir. Bu gayeyle çalışması şartıyla amelinde günah işlemiş olsa bile, inşallah affa uğrayacağını ummasıdır.
Ebu Hüreyre (ra) anlatıyor: “Resulullah (asm) buyurdular ki: “Günahkâr bir adam vardı. Ölüm gelip çatınca oğullarına dedi ki: “Ben ölünce, cesedimi yakın, külümü ezin ve rüzgârın önünde saçın, Allah’a yemin olsun, eğer Rabbim beni bir yakalarsa bana hiç kimseye vermediği azabı verir!”
Ölünce, bu söylediği ona yapıldı. Allah da yeryüzüne emrederek:
“Sende ondan ne varsa bana bir topla!” dedi. Yeryüzü da topladı.
Adam ayakta duruyordu. Rabb Teâlâ, “Sen böyle bir vasiyeti niye yaptın?” diye sordu. Adam: “Senden korktuğum için ey Rabbim!” dedi. Bu cevap üzerine Allah onu affetti.”2
Allah korkusunu kalbinde yaşayan insan inşallah umumî sürura ulaşır.
Dipnotlar:
1- Kastamonu Lâhikası, s. 70.
2- Buhârî, Tevhid 35, Enbiya 50; Müslim, Tevbe 25, (2756); Muvatta, Cenâiz 51, (1, 240); Nesâî, Cenâiz 117, (4, 113).