On üç yaşında namaza başlar, bir daha da bırakmaz. Kuleli Askerî İdadisine ve Harbiye Mektebi’ne gider. Çanakkale ve İstiklâl Harbi’ne katılır. Elazığ ve Manisa’da yüzbaşı rütbesiyle bir süre vazife yaptıktan sonra Eğirdir Dağ Talimgâhına muallim olarak tayin edilir. Burada, daha önce adını duyduğu ve büyük bir şeyh olarak hayal ettiği Bediüzzaman Said Nursî’yi görmeye Barla’ya gider. Bediüzzaman Hazretleri ile ilk karşılaşmasında Üstad ona: “Kardeşim ben şeyh değilim, hocayım” der. Bu söz ona kerametten daha ziyade tesir eder ve “Kendisini ziyaretim hayatımda bir inkılap yaptı. diyerek Üstadın yanından ayrılır. 

Nur’un birinci talebesi

Bediüzzaman Hazretleri’nin ifadeleriyle Mektubat’ın çoğu kısmı, Lem’alar’ın bazı kısımları ve Sözler’in son kısmı Hulûsî Bey’in iştiyakı ve gayreti neticesindeki sorularının cevapları olarak kaydedilmiştir. Mektubat adlı eser başta olmak üzere pek çok hakikatin vücut bulmasına vesile olmuştur. Bediüzzaman, onu “Nur’un birinci talebesi” olarak adlandırmakta ve diğer talebelerine örnek göstermektedir. Bediüzzaman, Hulûsî Yahyagil’in Nur hizmetindeki yerini şöyle belirtmiştir: “Hulûsî Bey, benim yegâne manevî evlâdım ve medar-ı tesellim ve hakikî vârisim ve bir dehâ-yı nuranî sahibi olacağı muhtemel olan biraderzadem Abdurrahman’ın vefatından sonra; Hulûsî aynen yerine geçip o merhumdan beklediğim hizmeti, onun gibi îfâya başlamasıyla ve ben onu görmeden epey zaman evvel Sözler’i yazarken; onun aynı vazifesiyle muvazzaf bir şahs-ı manevî bana muhatap olmuşçasına, ekseriyet-i mutlaka ile temsilâtım onun vazifesine ve mesleğine göre olmuştur.” (Barla Lâhikası)

Son dersini okudu, ebedî âleme göçtü

25 Temmuz 1986 tarihinde medrese-i Nuriye’de ders okuduktan sonra rahatsızlanır ve saat 23:00 sıralarında vefat eder. Cenazesi, yurdun her yerinden gelen binlerce mü’minin iştirakıyla Harput Mezarlığı’ndaki aile kabristanına defnedilmiştir. Cenab-ı Hak rahmet eylesin, mekânı Cennet olsun. Vefat yıl dönümü vesilesiyle Albay Hulusi Yahyagil Ağabey’i rahmetle yâd ediyoruz.