Abdullah b. Selâm, Medine Yahudîlerinin ileri gelen âlimlerinden biri idi. Babası Selâm’dan Tevrat’ı ve tefsirini de öğrenmişti. Babası, âhirzamanda gelecek peygamberin sıfatlarını ve alâmetlerini de kendisine anlatmıştı.
Abdullah, Resûl-i Ekrem Efendimizin Medine’ye gelişini Müslümanlara müjdeleyen Yahudîden duymuş ve kendisini tutamayarak, “Allahu Ekber!” deyip tekbir getirmişti. Bunu duyan halası, “Allah, seni umduğuna erdirmesin! Vallahi, Musa Peygamberin geleceğini duymuş olsaydın bundan fazlasını yapmazdın!” diyerek ona çıkıştı. Abdullah ise, “Vallahi, gelen de onun kardeşidir! O da onun gibi bir peygamberdir!” dedi.
Abdullah b. Selâm Onu görmek için gitmiş ve Efendimizin mübarek simasını görünce, “Şu simada yalan yoktur! Şu yüzde hile olamaz!” demiştir.
Abdullah, Tevrat’tan sorduğu sorularına yine Tevrat’a uygun cevaplar alınca, Kelime-i Şehâdet getirerek Müslüman oldu. Sonra da, “Yâ Resûlullah! Yahudî milleti, iftiracı, yalancı bir millettir. Yarın benim Müslüman olduğumu duyunca türlü yalanlar uydurup iftirada bulunurlar. Müslümanlığım duyulmazdan önce beni onlardan sorup mevkimi tasdik ettiriniz!” dedi.
Peygamber Efendimiz, onu bir tarafa gizleyip Yahudî ileri gelenlerinden bazılarını davet edip onlara “Siz, benim, Allah tarafından gönderilmiş bir peygamber olduğumu pek iyi bilirsiniz! Ben hak dinle geldim; Müslüman olunuz!” dedi. Yahudîler “Biz, senin peygamber olduğunu bilmiyoruz!” diye karşılık verip bu sözlerini üç defa tekrarladılar. Bundan sonra Resûl-i Ekrem (asm), “Sizin içinizde Abdullah b. Selâm adında birisi var. O nasıl bir kişidir?” diye sordu. Yahudîler, “O, bizim içimizde hayırlı bir babanın hayırlı bir oğludur. Kendisi de babası da en faziletlimiz, en âlimimizdir.” diye şahitlik yaptılar.
Resûlullah (asm), “Abdullah b. Selâm, Müslüman olursa, siz ne dersiniz?” diye sordu. Yahudîler, Abdullah İbni Selâm’ın, hiçbir zaman Müslüman olamayacağını söylediler. Peygamber Efendimiz, sorusunu üç defa tekrarladıysa da onlar inkârlarına devam ettiler. Bunun üzerine Resûl-i Ekrem, Abdullah İbni Selâm’ı çağırdı. Abdullah, gizlendiği yerden çıkıp Müslüman olduğunu ilân etti. Yahudîlere de, “Allah’tan korkunuz! Size geleni kabul ediniz. Vallahi, siz de bilirsiniz; o, yanınızdaki Tevrat’ta ismini ve sıfatını yazılı bulduğunuz Resûlullah’tır.” diyerek onları İslâm’a davet etti.1
Fakat Yahudîler, yalancı olduğunu söyleyip onun kıymetini düşürmek için türlü türlü iftiralarla kötülediler. Abdullah b. Selâm da, onların gaddar, yalancı, fâcir ve müfteri bir millet olduğunu söyledi. Resûl-i Ekrem, Yahudîleri huzurundan çıkardı. Abdullah b. Selâm ise evine gitti. Onun davetiyle bütün ev halkı ve halası da Müslüman oldu. Yahudîlerin bazı ileri gelenleri, Abdullah b. Selâm’ı çeşit çeşit desise ve sözlerle İslam’dan vazgeçirmeye çalıştılarsa da başaramadılar.
Bazı Yahudî âlimleri de Müslüman oldular. Abdullah b. Selâm’la arkadaşları Resulullah’a gidip amellerin Allah’a en sevgili ve makbul olanını sordular. Resul-i Ekrem (asm) Efendimiz onlara cevap olarak Saf Suresi’ni başından sonuna kadar okudu.
Abdullah b. Selâm, gerçekten, İslâm kültür ve ahlâkıyla boyanmış müstesna Müslümanlardan oldu.
Abdullah b. Selâm’ın faziletini gösteren Muaz b. Cebel’in şahitliği de çok ibretlidir. Bu şahitlik yedi Abdullah arasına girebilmesinin bir sırrını ifade etmesi bakımından önemlidir.
Hz. Muaz şöyle der:
“İlim ve iman yerindedir. Onları arayan bulur. İlmi dört kişiden öğreniniz: Ebu’d-Derda, Selman-ı Fârisî, Abdullah b. Mes’ud ve Abdullah b. Selâm. Zira Resulullah’ın şöyle buyurduğunu duydum: ‘Abdullah b. Selâm Cennette onun onuncusudur.” 2
Dipnotlar:
1- Buharî, Sahih, c. 2, s. 335.
2- Şaban Döğen, aynı eser, s. 221.