“Tarihe şerefler veren erler anılırken/ Yükselmede ruh en geniş âlemlere yerden/ Bin rayihanın feyzi sarar ruhu derinden/ Geçmiş gibi Cennetteki gül bahçelerinden.”

Gönüller fatihi Bediüzzaman, 82 yıllık bereketli hayat serencamında sabırla, metanetle her anını hizmete adamış bir serdengeçtidir. Bediüzzaman'ın büyüklüğünü ifade etmede kelimelerimin kifayetsiz kalacağını bilmemle birlikte, naçizane, eserlerinden tanıdığım kadarıyla onu anlatmaya çalışacağım.

Ömrü öğrenmekle, öğretmekle, yazmakla, okumakla geçmiş; kâh mahkemelerde davasını savunmuş, kâh muharebe meydanlarında kahramanca çarpışmış, kâh memleket zindanlarında ders vermiş kahramandır.

Mahkemelerdeki her savunması hukuk manifestosu niteliğindedir. Hiçbir zalime baş eğmemiş, teklif edilen bütün şatafatı elinin tersiyle itmiştir. Hayatını insanların ebedî hayatlarını kurtarmaya adamıştır.

Hiçbir ana baba, ebedî hayatını kurtarmak için çocuklarına Bediüzzaman kadar çaba gösterememiştir.

Bediüzzaman, Asr-ı Saadet Müslümanı gibi yaşamış, benlik eşiğini aşmış, toplumun imanını kurtarmak için Nur meşalesini yakmış ve bu uğurda hayatını adamıştır.

“Evet, insanı dünyaya çağıran ve sevk eden esbab çoktur. Başta nefis ve hevâsı ve ihtiyaç ve havassı ve duyguları ve şeytanı ve dünyanın sûrî tatlılığı ve senin gibi kötü arkadaşları gibi çok dâîleri var. Halbuki bâkî olan âhirete ve uzun hayat-ı ebediyeye davet eden azdır. Eğer sende zerre miktar bu bîçare millete karşı hamiyet varsa ve ulüvv-ü himmetten dem vurduğun yalan olmazsa, hayat-ı bâkiyeye davet eden azlara imdat etmek lâzım gelir. Yoksa, o az dâîleri susturup çoklara yardım etsen, şeytana arkadaş olursun.”1

Üstad, bu azlara yardımı esas almıştır. Sahip olduğu özellik ve değerlerin bazıları;

İhlâsı, her hâlde ve etvârında Allah'ın rızasını aramasıdır. 

Ferâgati, milletin imanını kurtarmak adına her türlü zevk ve menfaatten vazgeçmesidir. 

İstiğnâsı, Cenab-ı Hak'tan başka kimseden bir şey istememesidir. 

İktisadî hayatı, iktisat anlayışını "sırf yemek, içmek, giymek gibi basit şeylerle değil, bilâkis fikir, zihin, istidad, kabiliyet, vakit, zaman, nefis ve nefes gibi manevî ve mücerred kıymetlerin israf ve heder edilmemesi ile ölçen bir dâhîdir."2

İlmî cephesini, mesela 1907'de İstanbul'a geldiğinde Şekerci Hanı’ndaki odanın kapısına astığı levha ile “Burada her müşkül halledilir, her suale cevap verilir; fakat sual sorulmaz.” diye ilan edişi göstermektedir.

"Evet, mantık ve felsefe, Kur’ân’la barışıp, hak ve hakikate hizmet ettikleri müddetçe, Üstad en büyük mantıkçı ve en kudretli bir feylesoftur."3 Bunun en açık isbatı, yazmış olduğu Risale-i Nur Külliyatı’dır. Risale-i Nur, edebî cephesiyle, beliğ ifadesiyle mümtaz şaheserdir. Derinliğini anlamak için ciddi bir çaba, dikkat ve zengin dil kültürüne sahip olmak gerekmektedir.

“Rabbime çok şükürler, kitabında tanıdım

Eserlerin şâheser, okudukça anladım

Şafakları sayarak gelirim adım adım

Sana selâm yolladım, kabul buyur Üstadım.”

Dipnot:

1- Lem'alar, s. 217.

2- Tarihçe-i Hayat, Önsöz.

3- Age.