Her ne kadar Türkiye ile “tek adam rejimi”nin hükmettiği Körfez emirliklerinin, kargaşanın ülkelerine sıçrayıp sultanlıklarını sarsacağı korkusuyla “Trump’ı İran’a saldırmaktan vazgeçirdikleri” söylense de ABD’nin Ortadoğu’ya askerî yığınağı, Siyonist İsrail’le bölgede Irak, Lübnan ve Suriye’nin ardından İran’a askerî operasyon bahanelerini sözkonusu ediyor.

Bahanelerin başında, ABD ile işgal ortaklarının güdümünde “uydusu” haline getirdikleri demokrasinin ‘d’sinin, hukukun olmadığı işbirlikçisi diktaları görmeyip, önemli eksikliklerine rağmen Meclis ile Anayasal sistemin olduğu, seçimlerin yapıldığı İran’a “nükleer silâh” iftirasının yanısıra “demokrasi, özgürleştirme, insan hakları” müdahale çifte standardı geliyor.

Bunun emperyal ecnebîlerin saldırısını asla meşru kılamayacağını bile bile Irak’a “kimyasal silâh’ ve ‘özgürleştirme” yalanı İran’da tekrarlanıyor.

“DEMOKRASİ VE ÖZGÜRLÜK” ÇARPITMASI…

Ancak esas çarpıklık, emperyalistlerin Siyonist istilâ hegemonyasıyla bölgede BOP’a alan oluşturma, İsrail’e karşı güçlü ülke bırakmama haydutluğuyla Türkiye’nin Müslüman komşusuna saldırıya Ankara’dakilerin çekingenliği.

Birleşmiş Milletler, diplomasi yerine dış askerî müdahale endişelerini vurgularken, Rusya ile birçok ülke, İran’ı istikrarsızlaştıran yıkıcı müdahaleyi şiddetle eleştirirken ve “Müslümanlığa ‘zehirli din’ karalaması dinî ayrımcılığıyla ‘Müslüman karşıtlığı’ nefret temelli aşırılığın Amerika’da artışı”ndan endişelenen Amerikalı Demokrat Senatör Mark Warner gibi Amerikalılar “Trump yönetimini kararlı kınama”ya çağırırken, iktidardakilerin suskunluğu.

İran’ın karışıklığa sürüklenmesine, siyasî birliğiyle toprak bütünlüğünü parçalama vandallığına karşı Ankara’nın Dışişleri Bakanı’nın temaslarıyla yetinmesi. “Tek kişilik hükûmet”in küresel çeteliği yine kuru kınamalarla geçiştirmesi.

Netanyahu’ya veryansın edip, Kudüs’ü başkenti ilân ettirdiği İsrail’i, Gazze soykırımına, Suriye ait Golan Tepelerini işgalinin kalıcılaştırmasına, silâh-savunma mekânizmasını tahribine, Şam’ı kuşatıp Şara’nın Sarayı’yla Genelkurmay’ı bombalamasına; Lübnan’ı, Katar’ı, Yemen’i vurmasına her türlü destekle cüretlendiren Trump’ı en ufak bir eleştiriden sakınmaları.

TRUMP’I KINAMAKTAN KAÇINMA KIRILGANLIĞI!

Trump’ın onayıyla, Türkiye’nin milyarlarca dolar harcadığı “üretim programı”ndan çıkarılıp 2,5 milyar dolar ödediği altı adet F-35 uçağını ve bizzat Bakan’ın ikrarıyla siyasî iktidarın seçimlerde propaganda ettiği Kaan uçağının motorunu vermemesine, F-16’ların modernizasyonunu yapamamasına tek kelime etmedikleri gibi.

Ya da Trump’ın imzasıyla, “Amerika’nın hasımlarıyla yaptırımlar yoluyla mücadele yasası (CAATSA)” kapsamında bir dizi ağır ekonomik yaptırıma, Halk Bank - Zarrap davasında “dolandırıcılık, kara para aklama” suçlamasıyla Türkiye’ye milyarlarca dolar ceza tehdidine, “Cumhurbaşkanı ile âilesinin Amerika ve yurtdışındaki mal varlığının araştırılması” şantajına Cumhurbaşkanı’nın “dostu Trump”a hiç bir târizde bulunmaması gibi. 

En vahimi de Cumhurbaşkanı’nın “komşu” ülkeyle ticarete yüzde 25 ek vergi konulmasıyla kronik krizdeki ekonominin darbelenip daha da çökertilmesine tepkisiz kalması. “Türkiye’nin komşusundan doğalgaz - petrol almasının engellenmesi, Amerika ile ticaretin bitirilmesi ‘dostluğa’ yakışır mı?” sorusunu sormaması.

Belli ki soykırımcı Netanyahu’yla Yahudî Lobisi’nin “İsrail’e ve Siyonizme en çok hizmet eden Amerikan Başkanı!” övgülerini dizdikleri Trump, uyduruk isnatlarla İran’ın iç savaşla parçalanıp ifnaya teşne hale getirilmesi peşinde; bu ifsadın denemeleri yapılıyor.

Devlet Başkanını baskınla kaçırma korsanlığıyla Venezuela’nın “teslim alınması” benzeri İran’a da askerî müdahaleyle “ecnebîlerin parmak karıştırmalarına zemin hazırlanıyor.”

Ve bütün bunlara karşı Saray iktidarı, hâlâ Trump’ı ağzına almaktan, kızdırmaktan kaçınıyor…