İnsan hayatında öyle geceler vardır ki, üzerinden yarım asır geçse bile karanlığı hafızadan silinmez. O gece yaşananlar yalnızca Tepeköy’deki stajımızı değil, geleceğe dair hayallerimizi de derinden sarsacaktı. Tepeköy’deki öğretmenlik stajımız bütün güzelliğiyle devam ediyordu. Kaldığımız öğretmen lojmanının hemen birkaç metre yanında, okul müdürümüzün kaldığı aynı tip lojman bulunuyordu. Müdür Bey, bizi yalnızca mesleğe değil, hayata da hazırlamaya çalışan örnek bir eğitimciydi. 

1969 yılının son günlerinde Öğretmenler Derneği üç günlük iş bırakma kararı almıştı. Okul müdürü ile diğer iki öğretmen de bu boykota katılacaklardı. Ancak stajımızın aksamaması için okulun bütün sorumluluğunu üç günlüğüne bizlere bıraktılar. Derslerden nöbetlere, yoklamadan sınıf düzenine kadar her işi aynı ciddiyet ve disiplin içinde yürütüyor, mesleğin gerçek sorumluluğunu yaşayarak öğreniyorduk.

Boykotun ilk akşamı Müdür Bey hepimizi yemeğe davet etmişti. Ertesi gün ders hazırlığı yapmamız gerektiğinden üç arkadaş lojmanda kalmayı tercih ettik. Diğer yedi arkadaşımız ise davete katıldı.

Akşam yemeğimizi yemiş, çaylarımızı yudumluyorduk. Tam o sırada kapı usulca açıldı. Fizik öğretmenimiz Osman Bey içeri girdi. Onu fark ettiğimizde şaşırmıştık.

“Arkadaşlar nerede?” diye sordu.

“Müdür Bey’in evinde akşam yemeğindeler hocam. Çağıralım mı?”

“Hayır... Rahatsız etmeyin. Ben Dereköy’den geliyordum. Size de uğramak istedim.”

Sakin bir ifadeyle ayrıldı. Ancak bu kısa ziyaret içimize tarif edemediğimiz bir sıkıntı düşürmüştü. Hemen arkadaşlarımıza haber gönderdik. “Bu iş burada bitmeyebilir. Her an bir denetim gelebilir.” dedik. Ne var ki arkadaşlarımız sözlerimizi ciddiye almadılar. Gecenin neyi hazırladığını hiçbiri tahmin edemiyordu.

Yaklaşık iki saat sonra, Tepeköy’ün keskin virajlarını tırmanan, farları şaşı bakan okulun eski cipinin ışıkları karanlığı yararak görünmeye başladı. O an artık her şey için çok geçti. Biz üç arkadaş lojmanın penceresinden sessizce dışarı bakıyor, yüreğimizde tarif edemediğimiz bir endişeyle kaderin bizim için yazacağı hükmü bekliyorduk.

(Devam edecek)