Öncelikle “terörist başı-Kandil-Saray üçgeni”nde kotarılıp hiçbir mutâbakat aranmadan apar topar geçirilen “yasa”da “terör örgütünün silah bırakıp bırakmadığı”nın MİT ve MGK’ye bırakılıp “altı ay süre” verilmesi, iktidardakilerin “terör örgütünün silahsızlanarak kendini feshettiği” iddiasını boşa çıkarıyor.

Aslında sözkonusu “infaz yasası”nın yalnızca “terör örgütü”nü kapsaması, Adalet Bakanı’nın AKP’lilere “Bu yasa sadece PKK’yı kapsıyor, Demirtaş evine, Ahmetler’in göreve başlamasını kapsamıyor” açık ikrarıyla ortada.   

“OTORİTER REJİMİ” İKAME PAZARLIĞI KUMPASI

Zira “tek kişilik otoriter rejim”de yürütmenin yanısıra yasama ve yargıyı bütünüyle güdümüne alan, seçimlerde devlet imkân ve araçlarını, kanallarını parti propagandasında tepe tepe kullanan, önceki bütün “çözüm’,  millî birlik, kardeşlik ve barış süreçleri”ni siyasî rant hesâpları uğruna hoyratça harcayan Saray iktidarının, siyasî çıkarlarına göre istihbarat ve güvenlik birimlerine istediği kararları aldıracağı herkesçe biliniyor.

En son Emniyet Genel Müdürlüğü Narkotik Suçlarla Mücadele Başkanlığı’nın, kıtalararası “narko ülke” haline getirilen Türkiye’deki uyuşturucu ticaretiyle kaçakçılığının önemli bir kısmını terör eylemleri finansmanında kullanan PKK/KCK terör örgütünü “2024 Türkiye Uyuşturucu Raporu”ndan çıkarması bunun bariz göstergesi.

Oysa “Kürt meselesi”nin, kapalı kapılar arkasında dar kadro kıskacına sıkıştırılarak oldubittiye getirilmeden, milletin mutâbakatıyla Meclis zemininde ve denetiminde ele alınması; demokratik hak ve hürriyetler, eşit vatandaşlık, barış, adalet, millî birlik ve bütünlük ekseninde şeffaf olarak çözümü gerekiyor.

Ne var ki apar topar çıkarılan “yasa”da demokratikleşmenin olmaması, partili Cumhurbaşkanı’nın ömür boyu koltukta kalmasını amaçlayan, “tek kişilik rejim”i tahkim edip kalıcılaştıran siyasî rant hesaplarıyla “anayasa pazarlığı”na dönüştürülmesi, istifhamları arttırıyor.

Çarpık olan, “iktidar cephesi”nin bir yandan “barış’tan dem vurup, diğer yandan demokratikleşmeyi “terör örgütünün silah bırakması”na bağlaması.

Siyasallaştırılıp “siyasetin sopası” haline getirilen “tâlimatlı yargı”yı araçsallaştırarak muhalefet belediyelerine baskınlarla seçilmiş belediye başkanlarıyla yüzlerce çalışanını hukuksuz operasyonlarla tutuklatmakla toplumda kutuplaşma fitnesini ateşlemesi.

SİYASÎ ATRAKSİYONLARDA SU-İ İSTİMAL!

Daha da çarpığı, politik pazarlıklarla siyasî çıkar hesaplarının tam gaz sürdürülmesi. İktidardakilerin “demokratikleşme”yi ıskaladıkları “süreç”i siyasî koz olarak istismar etmesi. Seçimde karşısında kaybetmekten korktuğu siyasî rakiplerini tasfiyede kullanması.

Hukuksuzca dayatılan siyasî tutuklulukların kaldırılmaması. Hukukun temel kurallarını, “mâsumiyet kriteri”ni berhavayla uyduruk sahte gizli tanıkların, şantajla “etkin pişmanlık”tan devşirilmiş “itirafçılar”ın iftiralarıyla seçilmiş siyasetçilerin, gazetecilerin, akademisyenlerin “yargısız infaz”la hapiste tutulması. Hukuku hiçe sayan uzun tutuklulukların, bile bile “yandaş kayyım” uygulanmasının devam ettirilmesi.

Sonuçta, baştan beri eş başkanlarının kamu önünde açık ikrarlarıyla tamamen terörist başının baskısıyla -hiçbir işlevi bulunmayan- DEM’in “teslim” alınarak “Cumhur İttifakı”nı “arka bahçesi” yapma komplosu kuruluyor.

Ve “iktidar cephesi” mahfillerinin “Kürtlerin temsilcisi ve lideri” diye lanse ettiği terörist başıyla terör örgütü üzerinden oldubittiye getiren kumpasla “süreç”in siyasî atraksiyonlarda su-i istimali peşinen illetli hale getiriyor.

Bu yüzden demokratikleşmeden, hukuktan yoksun “süreç yasası” ve iktidardakilerin samimiyeti inandırıcı olmuyor, güvenilmiyor. Yine siyasî katakullilerle zehirlenen “süreç”in akametinden endişe ediliyor. Vatana, millete çok yazık ediliyor…

Yazık…