Tepeköy’de Aralık ayı başında başlayan stajımız devam ediyordu. Yemeklerimizi kendimiz nöbetleşe yapıyorduk. Yemek yapmasını bilmeyenler, bulaşık yıkamak ve temizlik yapmak işlerini yapıyordu.
Günler hızla geçerken staj süresince kendimizi Anadolu’nun ücra bir köşesindeki bir ilkokulun hem müdür yetkilisi öğretmen, birleştirilmiş sınıflarda planlama ve eğitim, köy halkı ile ilişkiler ve daha birçok konuda tecrübe kazanıyorduk. Beşinci sınıftaki yaşca büyük olan öğrencimiz Harilov Yapçe bize tercümanlık yapıyordu. Madamın Kahvesine gider, bir köşesindeki berberde traş olurduk. Ufak tefek bakkal alış verişlerimizi kahvenin bir köşesinden yapıyorduk. Hergün biraz daha Anadolu’ya hazırlanıyorduk. Zaman köyün kuzey tarafındaki yıkılmış eski bir jandarma karakol binası, gür suyu ile etrafı yeşillendiren çeşmelerin bulunduğu yere piknik yapmaya giderdik. Karnımızı doyurunca gözlerimiz açılır, engin deniz manzarasını seyre dalardık. Denizin ufkunda birden yükselen bir tepesiyle,gün batımında dünyanın en güzel yakamozunun oluştuğu, nazlı bir gelin gibi tarihi hatırımıza getiren “Semadirek Adası’nı” seyrederken dalar giderdik.
Bu tatlı ve son derece eğitici stajımız devam ederken birgün yaşadığımız bir olayla kahrolduk. Dünyamız karardı. Ölüm ile mekan değiştirenlerin ruhlarında beraber götürdükleri bu acı hatırayı hâlâ bütün staj gurubu arkadaşlarım dün gibi hatırlıyor sanırım. Tepeköy’deki stajı tarumar edip dağıtan, yedi arkadaşımızı Anadolu’nun dört köşesindeki İlköğretmen Okullarına sürgüne gönderen o günleri hatırlamak istemesek de anlatmadan geçemeyeceğim.
( Devam edecek)