Türkiye’de nüfusun yüzde 90’dan fazlasının büyük şehirlerde yaşadığı ifade ediliyor ki bu durum sevinilecek bir tablo değil. Şehirde yaşayıp sıkıntı çekmektense köyde yaşayıp huzurlu olmak çok daha iyi değil mi?
TBMM Plan ve Bütçe Komisyonu’nda söz alan bir vekil, “Türkiye nüfusunun yüzde 93’ü büyük şehirlerde yaşıyor; köylere dönüşü teşvik etmek daha anlamlı olur” demiş. Köye dönüş mutlaka faydalı olur, ancak bunun nasıl yapılacağının çok iyi hesaplanması icap eder.
Yılın belli bir bölümünü ‘organik vadi’de yaşayan biri olarak bu noktada kanaatlerimizi izhar etmemiz her halde yanlış olmaz. Umumî anlamda Türkiye’yi idare edenlerin en büyük hataları uzun dönemli planlar yapamamış olmalarıdır. Çocukluğumuzda Türkiye nüfusunun büyük çoğunluğu köylerde yaşıyordu ve o zaman da idareci ve siyasetçiler insanların şehirlere göç etmesini teşvik ediliyorlardı. O gün göçü teşvik eden siyasetçiler, işlerin bu noktaya geleceğini tahmin etmediler mi?
Artık şehirler öyle bir hal aldı ki yaşamak işkenceyle eş değer oldu. Büyük şehirlerde yaşayıp da memnun olanlar çok az. Son zamanlarda bu sıkıntılara bir de kira derdi eklenince sıkıntılar katmerleşti. Mecburen köye dönüş tartışmaları başladı.
Peki köye dönelim de bu nasıl olacak? Bugünkü şartlarda köye dönmek de ancak zenginlerin işi haline geldi. Çünkü köyde yaşamak da eskisi gibi ucuz ve kolay değil. Köyler de üretmekten uzaklaştı ve çoğunlukla tüketici haline geldi. 30 ya da 40 haneli köylerde bir ya da 2 evde hayvancılık ve tarım yapılabiliyor. Elbette her köy aynı şekilde değerlendirilemez, ama umumî durum böyle.
Köye dönüşün önündeki en büyük engellerden biri de köylerimizde artık okulların olmamasıdır. Evli ve çocuklu bir ailenin köye dönmesi ancak hizmet veren okulların olmasıyla mümkündür. Kesintisiz eğitim ve sonrasındaki uygulamalar köy okullarının büyük ölçüde kapanmasına sebep oldu. Okulların yeniden açılması ise neredeyse imkânsız...
Bir başka sıkıntı da kış aylarındaki ısınma faturası... Şehirler baştan sonra ‘rahmanî gaz’la ısınıyor, ama bu imkân çoğu köyler için yok. Odun fiyatları da petrolle yarışıyor. Geçenlerde bir uzman, köyde yıllık ısınma bedelini tahmini olarak 50 bin TL olarak açıklamıştı ki bu rakam, şehirlerdeki ısınma faturasının neredeyse iki katını ifade eder. Düşün ki orman köylüleri dahi odun ile ısınmayı gönül rahatlığıyla yapamıyorlar.
Evet, imkânsız değil, ama şimdilik köylere dönmek pek de mümkün görünmüyor. Şartlar hazır olsun, ‘vadi’ye ilk dönenler arasında olabilirim...