Son günlerde okullardan gelen haberler iç açıcı değil. Bir öğrenci arkadaşına vuruyor, bir diğeri öğretmenine ses yükseltiyor. Olaylar büyüyor, tepkiler artıyor. Fakat çoğu zaman sadece sonucu konuşuyoruz; sebebi değil.
Asıl sorulması gereken soru şudur: Bu çocuklar bu öfkeyi nerede öğrendi?
Çocuk, boş bir levha değildir. Gördüğünü yazar, duyduğunu tekrar eder, yaşadığını karakterine dönüştürür. Evde sabırsızlık varsa, okulda şiddet olur. Sokakta merhamet yoksa, sınıfta huzur bulunmaz.
Bugün bir öğrencinin attığı tokat, aslında bir toplumun aynasıdır.
Mesele yalnızca disiplin meselesi değildir. Mesele, kalp meselesidir. Çünkü insan sadece akıldan ibaret değildir; aynı zamanda vicdan ve ruh sahibidir.
Bediüzzaman Said Nursî bu hakikati şu veciz ifadeyle dile getirir: “Vicdanın ziyası ulûm-u diniyedir. Aklın nuru fünun-u medeniyedir. İkisinin imtizacıyla hakikat tecellî eder.” (Münâzarât, s. 86)
Yani sadece bilgiyle yetişen bir nesil eksiktir. Kalbi beslenmeyen bir zihin, doğruyu bilse bile yanlış yapabilir. Bugün çocuklarımıza matematik öğretiyoruz ama sabrı öğretmiyoruz; fen öğretiyoruz ama merhameti ihmal ediyoruz.
Kur’ân-ı Kerîm’de Yüce Allah şöyle buyurur: “Şüphesiz Allah, adaleti, iyiliği ve akrabaya yardım etmeyi emreder; hayâsızlığı, fenalığı ve azgınlığı yasaklar.” (Nahl Suresi: 90)
Bu ilahî ölçü, sadece bireysel hayat için değil; eğitim ve toplum düzeni için de temel bir ilkedir.
Peygamber Efendimiz (asm) ise şöyle buyurur: “Merhamet etmeyene merhamet olunmaz.” (Buhârî, Edeb 18; Müslim, Fedâil 66)
Bugün yaşadığımız problemlerin temelinde, bu merhamet eksikliği yatmaktadır. Kalbi eğitilmeyen bir nesil, bilgiyi güç olarak kullanır; fakat iyilik için kullanamaz.
Peki çözüm nedir?
Daha fazla ceza değil. Daha fazla bağırmak değil. Daha fazla kural hiç değil.
Çözüm; yeniden insan yetiştirmeyi hatırlamaktır. Sevgiyle, sabırla, değerle… Çünkü bir çocuğu değiştirmek, bir toplumu değiştirmektir.
Ve unutulmamalıdır ki: Kalbi ihmal edilen bir nesil, bir gün aklıyla değil, öfkesiyle karar verir.