Şükran Hanım meşhur markalardan anlamadığı için Elif annesiyle alış verişe çıkmaktan nefret ederdi. Bu yüzden, “Lütfen Mami!.. Ben Ayşe ile çıkmak istiyorum. Please anne please!” diye yalvardı.
Şükran Hanım: Ama kızım, hani sen “Türkolog” diye lâkap taktığın Ayşe’nin konuşmalarından rahatsız oluyordun?
Elif: Evet rahatsız oluyordum ve hâlâ da oluyorum. Ama Mami, biz onunla dört yıl boyunca beraber okuduk. Sık sık konuşmamı kesip “Elifcim onun Türkçesi şöyle” demesinin dışında, Ayşe çok iyi bir kızdır.
Şükran Hanım: Sen bilirsin kızım. Ben sana gerekli parayı veririm; gerisi sana kaldı artık. Bana kalırsa bugünden başlayın, dedi.
Annesini ikna eden Elif “Yuppi!” diye çığlık atarak Şükran Hanım’ın boynuna sarıldı ve “Seni çok seviyorum benim biricik annem; I love you.. I love you.. I love you !” diyerek annesini öpücüklere boğdu. Sonra Ayşe’ye telefon açtı.
“Hi Ayşe! Nasılsın kuzum?
Ayşe: Aa! Merhaba Elif! Ben iyiyim, sen nasılsın bakalım? Alış verişlerini yaptın mı?
Elif: Hayır daha yapmadım. Ben de zaten bunun için seni aradım. Benimle shopping yapar mısın? Prom’da ne giyeceğimi tam bilemiyorum. Senin zevkli olduğunu herkes biliyor. Bana idea verirsin.
Ayşe: Tamam ama bir şartla.
Elif: What?.. Neymiş bakalım şartın!?
Ayşe: Türkçe cümlelerin içinde yaban otu gibi duran İngilizce kelimeler kullandığın zaman seni ikaz edeceğim ve sen buna  kızmayacaksın. Anlaştık mı?
Elif: Uff be Aysha! Okulda anladık da, alış verişte de hocalığını yapacaksın yani. Başbelâsı cadı Türkolog ne olacak! Tamam anlaştık. Senin istediğin gibi olsun.
Ayşe: Hemen şimdiden başlayalım. Benim ismim Ayşe; Aysha değil!!
Elif: Oh my God! Ya şimdiden başlama ne olur! Hem dur bakalım, sen Türkçe’ye bu kadar önem veriyorsun ama, Türkçe olup İngilizce başlık taşıyan AYSHA diye bir dergi var bu memlekette!
Ayşe: Unutma seninle anlaştık, dedi ve telefonu kapattı.
Ertesi gün  Bakırköydeki bir alış veriş merkezi önünde buluşan iki arkadaş, birlikte o mağaza senin bu mağaza benim dolaşıp durdular. Ancak, bir türlü Elif’in istediği gibi kırmızı bir elbise bulamadılar. Tam ümitleri tükenmişken, mağazaların birinde siyah boncuklarla işli kırmızı bir gece elbisesi buldular.
Elif: Wavvv! Ayşe bak bu tuvalet tam promluk. Siyah ayakkabılarım ve çantam da var. Ay kız! Desene gecenin en atraktif ve en hot kızı ben olacağım.
Ayşe: Evet güzel bir elbise. Ama prom değil, mezuniyet gecesi. Atraktif ve hot değil; alımlı, cazip ve hoş diyebilirsin. Sonra, niye kedi gibi “wavvv!” diye bağırıyorsun? Bir kere Türkçede “W” (dabılyu) harfi yok! Seni şaşırtacak derecede bir şeyi beğendiğin zaman, ya “Ah ne güzel” dersin; veya “Subhânalllah!”. Biz Müslümanız kuzum. Babamın söylediğine göre, Kur’ân-ı Kerîm’de geçen kelimeleri  bilinçli bir şekilde şükür ve nimet namına kullandığımız zaman, bir harfe 10 sevap yazılırmış. Gördün mü aradaki farkı?
Elif: Okey Ayşe Hoca, okey... Ya arkadaşım Türkolog olduğun yetmiyormuş gibi, bir de din hocası kesildin başımıza! Bak ben daha fazla yorulmak istemiyorum ve bu elbiseyi alıyorum. Dolaşmaktan topuklarım çatladı ve karnım çok acıktı. Sende acıkmışsındır. Parayı ödeyelim ve hemen şu yandaki caffee shop’da ekmek arası birşeyler yiyelim, okey mi?”
Ayşe: Tamamdır Elifcim. Ama, “okey” olur; “caffee shop” da büfe olursa!
Elif: Ayşe, mezuniyet gecesini düşündükçe adrenalinim yükseliyor!
Ayşe: Heyecanlanıyorsun yani. Eh tabi normal bir durum. Ama adrenalinim deme yahu! Bu sözü herkes anlamaz ki!
Elif: Haklısın arkadaşım. Bu kelimeyi, annesi İngiliz olan Yeliz var ya, ondan öğrendim. Aslında önceleri mânâsını bile bilmiyordum. Baktım herkes kullanıyor; yabancı dil izlenimi veriyor diye ben de söylemeye başladım. Doğrusunu istersen; annem de “Ne diyorsun be kızım? Adam gibi düzgün konuşsana!” diye bana kızıyor. Neyse inşaallah düzeltirim. Ekmek arasının yanına içecek ne istersin. Hot, cold?
Ayşe: Dur bir düşüneyim.. Hımm, sıcak-soğuk içecek arasından neyi seçeyim? Tamam sıcak olsun. Sıcak bir çay iyi olur.
Elif: Allah iyiliğini versin Ayşe. Kelime avcısı gibisin vallahi. İnan seninle konuşmak çok zor!
Ayşe: Ne yapayım? Türkçem kıymetlidir. Elifciğim, dikkat etmezsek dilimiz ve kültürümüz yozlaşacak. Tıpkı Fransa’nın eski sömürgelerinde olduğu gibi. Yıllardır Kuveyt’te yaşayan bir abla tanıyorum. Onun dediğine göre, Lübnan, Fas, Cezayir, Tunus gibi ülkelerdeki insanlarla konuştuğun zaman seninle yarı Arapça, yarı Fransızca konuşuyorlarmış. Son yıllarda, bir de İngilizce eklemişler. Yani bir kişiyi anlaman için üç dil bilmen gerekiyormuş! Arapça “Ehlen ve Sehlen” diye başlayıp, Fransızca “Bonjour, Bonsoir” ile devam ediyor; İngilizce “Bye bye” ile bitiriyorlarmış! Böyle olmamızı  istemezsin değil mi? Bana “Bir-iki kelime ile yozlaşma olur mu?” deme sakın! Olur canım; hem de bal gibi olur!                                                                          
Dedemin bir sözü var: “Evlek evlek sattık, böyle böyle battık!” Yani: “Aman canım bir karış satmaktan zarar gelmez” dedik ve taviz verdik. Sonunda bir de baktık ki batmışız! Hani Arapça kelimeler kullansan, fazla bir şey demeyeceğim. Çünkü, Arapça  Allah’ın ezelî ve ebedî kelâmı olan Kur’ân-ı Kerîm’in dilidir. Ayrıca; Arap topraklarındaki 500 yıla yakın bir hâkimiyetimiz dolayısıyla dilimize giren Arapça kelimeler artık Türkçeyle özdeşmiştir.
Elif: İlâhi Ayşe! Bir kelimeden antropoloji ve tarih dersi çıkardın ya. Vallahi helâl olsun sana! Neyse, bana hocalık yapmayı bırak da sana arkadaşlardan biri hakkında söyleyeceklerim var. Ama kimseye söyleme!
Ayşe: Kimmiş o?
Elif: Hani şu çok agresif olan ve ironi yapan kız var ya!”
Ayşe: Şu saldırgan tabiatlı ve bir şey konuştuğunda sözlerinin tersini kasteden kız mı?
Elif: Pes artık! Ayşecim rica ediyorum, lütfen artık düzeltme ve bugünlük bu kadarla yetin!