Cübbeli ve sarıklı bu muhterem Hocanın gemi metaforuyla ne anlatmak istediği hususunda ve kimlerle neden aynı gemide olduğu ve geminin yönü hususunda ve kendisinin geminin hangi tarafında durduğu hususunda herkes gibi bizim de tereddütlerimiz oldu. 

Dünyaya, hayata ve meselelere dindarca bakış acaba neyi ifade eder? 

Gerçekten, bütün dünya insanlarıyla aynı dünya gemisindeyiz. Bütün vatandaşlarla aynı vatan gemisindeyiz. Ama hayata bakış yönünden herkesin ayrı bir açısının ve istikametinin olduğu ve olabileceği de açık. 

Herhangi bir sebeple bir pozisyon aldığınızda sizinle aynı yönde olan herkesle her konuda anlaşamıyor olabilirsiniz. 

Müslümanca bakış için esas olan hangisidir? 

Mesela siz Kâbe-i Şerife döndünüz ve namaza başladınız. Bu sırada ve öncesinde ve sonrasında aynı Kâbe’ye yönelen herkesle aynı gemidesiniz. Sizin Kâbe’nize “bilerek ve isteyerek” sırtını dönen herkesle ise farklı gemidesiniz. Zira sizin geminizin sizi sahil-i selamet olan Cennete ve aksi yönde giden diğer geminin ise içindekileri cehenneme götüreceğine inanıyorsunuz. 

Bu ibadetiniz ve huzurunuz esnasında sizinle aynı safta olan ama siyaseten sizden farklı kişilerin ve hatta siyaseten birbirine kılıç çekmiş kişilerin bulunması sizi saftan çıkarmadığı gibi namazdan da alıkoymuyor. 

Kendinizi avutarak “ben öyle biriyle aynı safta olmam” diyemezsiniz. Zira; zaten “filanca/lar da geliyor oraya gitmem” diyerek cami seçmemelisiniz ama, diğer beldelerde bu vahim hatayı yapıp cami seçseniz bile bütün camilerin merkezi olan Kâbe’ye gittiğinizde böyle bir seçim hakkınız yok. (Vahhabîler’e başka yönlerden kızabilirsiniz ama Kâbe’nin bir Müslüman gruba tahsisini engellemiş olmaları büyük bir nimet ve muvaffakiyettir.). 

Hem Cennete gitmeyi umarken ilham meleği gelse ve siyaseten sevmediğiniz bir müminin Cennete sizden önce gireceğini haber verse, “O Cennete giriyorsa ben Cennete girmem, girmeyi reddediyorum” demezsiniz. Diyorsanız dostlarınızın sizin doktora görünmenizi sağlaması gerekir!

Bu meselede, Bediüzzaman’ın, ümmetin tamamına yazdığı Uhuvvet Risalesinde yer verdiği şu iki paragrafı dikkate sunmak isteriz: 

“Tarafgirlik eğer hak namına olsa, haklılara melce olabilir. Fakat şimdiki gibi garazkârâne, nefis hesabına olan tarafgirlik, haksızlara melcedir ki, onlara nokta-i istinad teşkil eder. Çünkü, garazkârâne tarafgirlik eden bir adama şeytan gelse, onun fikrine yardım edip taraftarlık gösterse, o adam o şeytana rahmet okuyacak. Eğer mukabil tarafa melek gibi bir adam gelse, ona—hâşâ—lânet okuyacak derecede bir haksızlık gösterecek. 

“Bir zaman, bu garazkârâne tarafgirlik neticesi olarak gördüm ki, mütedeyyin bir ehl-i ilim, fikr-i siyasîsine muhâlif bir âlim-i salihi, tekfir derecesinde tezyif etti. Ve kendi fikrinde olan bir münafığı, hürmetkârâne medhetti. İşte, siyasetin bu fena neticelerinden ürktüm, “Eûzü billahi mine’ş-şeytani ve’s-siyaseti” [Şeytandan ve siyasetten Allah’a sığınırım] dedim, o zamandan beri hayat-ı siyasiyeden çekildim.”

Allah hepimize bu hakikatin mucebince amel etmeyi nasip etsin.