İktidardaki “sağcı” siyasetçilere ve bürokratlara gelince; bunlar üç türlüler:
Liberaller, dindarlar ve “bir kısım” demokratlar. (Bizim memlekette “bir kısım” bir ölçü birimidir ve “bir avuç” bir kısımdır! Anladınız!).
Birincisi liberaller. Onlar hükümete fikren yön vermeye çalışıyor ve gerekli gördükçe muhalefet de ediyorlar. İçlerinden bazıları iktidarın nimetlerinden de istifade ediyor. Fikir erbabı liberaller, iktidarda olmanın kendi fikriyatlarına zarar verdiğini düşünmüyor.
İkinci kısım, dindarlar. İktidardakilerin çoğu dindar ve bunların çoğu demokrat değil. Çoğunun tipik özelliği, muhalefeti ve bilhassa mevcut iktidara kayıtsız şartsız taraftar olmayı reddeden muhalefeti Ergenekoncu olmakla suçlayacak kadar toptancı olması.
İktidarın dindarlarının çoğunun tipik özelliği, “demokratlığı abartmamak gerektiğini düşünecek kadar demokrat” olması.
İktidarın dindarlarının demokratlığı bürokratlıkla malûl demokratlık türünden. Bu yüzden de meselâ her konuda tek adamın karar verdiği bir rejimin on beş yirmi yıl daha sürmesinin ülkenin ve bölgenin istikrarına katkı yapacağını düşünürler. Bu dindarlar demokrasinin meşveret rejimi olduğunu kabul ederler, ama başbakanın çevresiyle meşveret edip kararı bizzat ve yalnız vermesinde bir mahzur görmezler. Zaten padişahlar da böyle yapmış, demokratik olarak!
Üçüncü grup olan “iktidarın demokratları”na gelince; bazıları dindar olan bu demokratların tipik özelliği, suskun olmaları.
Hatta onlardan birine bir gün sordum:
-Başbakan’ın herhangi bir şeyi yanlış yaptığını düşündüğü takdirde bunu ona söyleyebilecek bir arkadaşı var mı? Varsa kim?
-Filanca… (dindar demokrat kıdemli siyasetçi)… var ya, işte o söyleyebilir başbakana yanlışını.
-Söyleyebilir dedin, peki söyler mi, söylüyor mu?
-Hayır, söylemez ve söylemiyor.
Bu üç grubun fonksiyonuna gelince;…
İktidarın demokratları, AKP’nin ne zaman iktidardan düşüp dağılacağını hesaplamaya çalışmakla yetiniyorlar. İkbal için istikbali bilmek lâzım ne de olsa!
İktidardaki liberaller hükümetteki dindarları liberalleştirmeye çalışıyorlar, ne kadar başardıkları ayrı konu. Gün geçtikçe ümitlerini daha da kaybettiklerini, yazıp konuştuklarından anlıyoruz.
Hükümetteki dindarlar ise hükümetteki ve kendi çevrelerindeki liberalleri ve demokratları dindarlaştırmaya çalışmıyorlar. Enteresan değil mi?
Hükümetin dindarları–ki bunlar aslında ana yapıyı temsil eder—iki türlü:
Birinci kısım, tedbirci bürokrat kesimi. Bilhassa yargı bürokrasisinde gün geçtikçe çoğalıyorlar. Bunlar Cuma namazını gizli kılan cinsten.
Diğerleri de tedbirsiz bürokratlar. Cumayı gizli kılanlara kızanlar cinsinden.
Aslında bu iki kesim birbiriyle çatışma halinde. Ne de olsa üst bürokraside ve üst kurullarda kendisiyle çatışacak solcu—neredeyse hiç—kalmadı artık.
İktidarın dindarları demokrat da değiller. Devleti kutsayacak ölçüde devletçiler. Derinden derine, saltanatı özlediklerini anlayabiliriz. Bazıları, devleti elde etmek adına, bırakın sıradan insanların haklarını, “kardeşim” dedikleri diğer dindarların haklarını dahi yiyebilecek ölçüde makyavelistler.
Antidemokrat dindarların iktidarı ele geçirme gayretine öteden beri karşı duran dindar demokratlara gelince; onlar hayli zamandır piyasadan çekildiler, suçlandılar, dışlandılar.
Ya siz? Hangi gruba sempatiyle bakıyorsunuz, bakmalısınız? Kitabınız ne der? Kime ne akıl verir?