Cevap olarak “Gelen sabıkalıdır ve suçludur ve yeniden suç işlemek için geliyordur. O devlet de ‘suçluları ülkeme doldurmayayım’ demiş olabilir” denilebilir. 

Ama bu cevap yanlıştır. Hiçbir ülke konsolosluğu bir talipliye vize verirken başka ülkede suç işleyip işlemediğine bakmaz. (İnterpol uygulamaları zaten ayrı konu.) 

Doğru cevap tektir ve nettir: Gelmek isteyen geçici bir süre için değil kalıcı olarak yerleşmek için geliyor olabilir. Yani kendi ülkesinden memnun değildir ve kaçıyordur. Ve gideceği devlet “filanca ülkenin/ülkelerin vatandaşı olan yabancıyı ülkeme kalıcı olarak almak istemem” diyebilir. Bu sebeple de o ülkenin vatandaşından bir tür dönüş garantisi/teyidi anlamında vize ister. 

Bu sebeple devletler “vizeli giriş ülkeleri” ve “vizesiz giriş ülkeleri” listesi yapar. Bazı ülkelerin vatandaşlarına “Ne zaman istersen buyur” derken başka bazı ülke pasaportlarına “önce vize” kaydını koyar. 

Bu uygulamalar, ülkelerin pasaportlarının objektif anlamda kıymetini ve dolayısıyla ülkelerin devletinin ve kamu düzeninin kalitesini de gösterir. 

Bu durum aynı zamanda hep vurguladığımız; “kendisinden kaçılan ülkeler” ve “kendisine kaçılan ülkeler” tasnifimizi de netleştirir. 

Pasaportuna vize istenmeyen ülkeler, “kendisinden kaçılmayan, aksine kendisine kaçılmaya çalışılan” ülkelerdir.  

Pasaportuna vize istenen ülkeler ise “kendisine kaçılmayan, aksine kendisinden kaçılmaya çalışılan” ülkelerdir. 

***  

Şimdi gelelim habere:

BirGün’ün haberine göre Henley & Partners Başkanı ve Henley Pasaport Endeksi’nin oluşturucusu Dr. Christian H. Kaelin, 2026 verilerini açıklamış. 

Devletlerin verdiği pasaportların gücünün; fırsatlara erişim, güvenlik ve ekonomik katılım açısından belirleyici hale geldiğini vurgulamış ve son 20 yılda küresel hareketliliğin arttığını ancak bunun adil dağılmadığını yani pozitif ve negatif kutupların arasındaki gerilimin arttığını belirtmiş.

Singapur 192 ülkeye vizesiz erişimle dünyanın en güçlü pasaportuna sahip ülke. Japonya ve Güney Kore, 188 vizesiz destinasyonla ikinci sırayı paylaşıyor.

Sonuçlar Türkiye’nin içler acısı durumunu da gösteriyor: Türkiye pasaportu 113 ülkeye vizesiz giriş ile 46. sırada.

Listenin en sonunda ise ancak 24 ülkeye vizesiz giriş sağlayan Afganistan pasaportu var. Merak edenler bu ülkeleri araştırsın ve sonucu görsün.

Üçüncü basamakla altıncı basamak arasında AB üyesi ya da adayı olan ya da olmayan otuza yakın Avrupa ülkesi var. 

ABD ve Kanada ile birlikte Avrupa’nın bir “kaçış adası” olduğu açık. 

Beşinci basamakta ülkeliği tartışmalı Birleşik Arap Emirlikleri (BAE) de yer alıyor.

Altıncı basamakta Yeni Zelanda da var.

Yedinci basamakta ise Avustralya da bulunuyor.

Nihayet 9. basamakta 180 açık kapı ile bir karma İslâm ülkesi Malezya yer alıyor.

Son 10 yılda en hızlı yükselen ülke Kosova olurken, Çin bile dikkat çekici bir performans sergileyerek vatandaşlarına 141 ülkeye vizesiz seyahat imkânı sağlamaya başlamış.

Özet: Dünya halen de iki kutuplu ve Türkiye “kendisine kaçılan” ülkelerden biri değil, aksine “vatandaşını kaçıran ülke” durumunda. Maalesef.

“İyiye gidiyoruz” diyen dostlara soralım: 

Bu tabloya ve söylediklerine itirazınız var mı?

Bahaneniz ne? Başörtüsü mü?