"Ümitvar olunuz, şu istikbal inkılâbı içinde en yüksek gür sada İslâm'ın sadası olacaktır."

Piyasalar

Çocukluğum beni bekliyor

Ali HAKKOYMAZ
03 Nisan 2021, Cumartesi
Gelirsen gel!

Ben çocukluğuma gidiyorum.

Bu yalanlardan bıktım!

 

Zaten yokluklar, hastalıklar...

Bir de bu köşe kapmacalar...

 

Biz de çok oynadık çocukken.

At arabalarının üstünde, evlerde...

“Köşe” bulduğumuz her yerde...

 

Büyükler hâlâ oynuyor.

Çocukluğunu yaşamamış bunlar.

 

Gelirsen gel!

Tadı kaçtı buraların...

Krizler, virüsler ve saireler...

Kümes gibi üst üste daireler...

Ne bahçe, ne gökyüzü, ne horoz sesi...

Köyü çoktan kovdu; şehirden gelen mahalleler.

 

Şimdi gideceğin köy de yok artık!

Ekmekler, sütler şehirden...

Boşuna kapanmadık evlere;

Çocukluğumuzun izlerini sildiler.

 

Naylon elbiseler giydirip, naylon meyveler yedirdiler.

Derken salgın bir korku geldi.

Oraya değme, burayı elleme.

Yaklaşma bana; uzak dur.

Ölene kadar evden çıkma!

Sokağa çıkma, dağa çıkma, göğe bakma!

Otur evde; ne anneni gör, ne babanı!

İnternet denilen tarlayı ek, biç!

 

Yine de gelirsen gel!

Şu çocukluğumuza gidelim.

Misket oynayalım, uçurtmalar uçuralım.

Toprak kokan ekmekler yiyelim.

 

Hesap bilmeyen kasap;

Ne satır bırakırmış ne masat...

 

Bahçelerimiz, bağlarımız; mütevazı dostluklarımız vardı.

Tuz alırdık komşumuzdan; soğan, sarımsak...

 

Sıcacık tandır ekmekleri, bazlamalar...

Közde patlıcanı, patatesi özledim.

Salçalar, pekmezler kaynardı sabahlara kadar.

 

Paramız pulumuz azdı; kıt kanaat yaşardık.

Yaşardık ama!

 

Gelirsen gel!

Tadı kaçtı buraların.

Ben çocukluğuma gidiyorum.

 

Sönmemiş yıldızları var çocukluğumun.

Pırıl pırıl içtiğim cam gibi sabahları...

 

Bu amcalardan köşe kalmaz bize.

Sofralarına çağırmaz bunlar.

 

Bir kuş sesi, kaval sesi, kuzu sesi bulalım.

Zikrini duymaz olduk suların, rüzgârların.

Fikrini sormaz olduk okuyup yazanların.

 

İnsan “şükür fabrikası”ymış; 

Farkına varırmış nefeslerinin.

Besmele... açılışıydı bu fabrikanın.

 

Ne olduysa oldu; dönmez oldu çarklar.

Dönmez oldu Kâbe.

 

Bana müsade...

Çocukluğum: “Geç kalma; yeter!” diyor.

Gelirsen gel; çocukluğum beni bekliyor.

Okunma Sayısı: 1165
YASAL UYARI: Sitemizde yayınlanan haber ve yazıların tüm hakları Yeni Asya Gazetesi'ne aittir. Hiçbir haber veya yazının tamamı, kaynak gösterilse dahi özel izin alınmadan kullanılamaz. Ancak alıntılanan haber veya yazının bir bölümü, alıntılanan haber veya yazıya aktif link verilerek kullanılabilir.

Yorumlar

(*)

(*)

(*)

Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış, Türkçe karakter kullanılmayan ve tamamı büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır. İstendiğinde yasal kurumlara verilebilmesi için IP adresiniz kaydedilmektedir.
  • Feyzullah Ayhan

    3.4.2021 16:02:24

    Hava soğuk, el arabasında çorap, kale duvarı dibinde üfleyerek ısıtıyorum ellerimi.Düşünmüyor da değilim okul derslerimi. Hayat zor, ama olsun insanlar konuşurken mütevazi, çalışırken samimi, arkadaşlıklar candan, değer verilirdi insan olan insana. Önce maneviyat sorgulanırdı, belki sonraları maddiyat. Bu hal güneş gibi ısıtırdı içimi.Kut olurdu bedenime. İşte ben o günlere, çocukluğumdaki o günlere gitmek istiyorum.Özledim, kale duvarındaki başbaşa veren taşları, tepelice şiirini koro halinde okumayı, gece yıldızları saymayı, gençlik teşkilatında tiyatro oynamayı özledim. Yüzleri nur, kalpleri iman dolu, cevval, fedakar, cefakar, uhuvveti, sadakati ön planda tutan kale duvarındaki baş başa veten taşları, kardeşlerimi özledim. Çocukluğuma gidiyorum istersen sen de gel..

(*)

Namaz Vakitleri

  • İmsak

  • Güneş

  • Öğle

  • İkindi

  • Akşam

  • Yatsı