Aynı mekânı paylaşan; temeli sevgi üzerine inşa edilip, dayanışma ve güven esaslı ilişkiler kuran insanların psikolojik, ekonomik ve sosyal ihtiyaçlarını karşılayan en temel birliktelik yapısıdır, aile.

“Aile hayatı” ise, kurulan bu topluluk düzeni ve bu çerçevede sürdürülen; dünya ve ahiret saadetine vesile olması umulan hayattır.

İçinde bu özellikleri ve bilhassa, Peygamberî ve İslâmî anlayış dokusunu barındıran aile çatısı için, Bediüzzaman; “İnsanın, hususan Müslümanın tahassüngâhı (sığınağı) ve bir nevi Cenneti ve küçük bir dünyası, aile hayatıdır”6 diyor.  

Öyle değil mi? 

İnsan, günlük hayattaki ezici, üzücü, yorucu hâllerden; günah selinden sıyrılıp, sığındığı; “oh” diyebildiği emniyetli limanıdır, yuvalar. 

Eğer, kurulan yuvanın temeli sağlam atılıp, çatısı düzgün çatılmışsa, “Küçük bir Cennet” olur, o hâne. 

Güller açar yanaklarından, çiftlerin. Mutluluk şarkıları mırıldanır dudaklar; “hamd” pırıltıları akseder, perdelerin ardından. 

Mutlu olurlar, umutlu olurlar. Tıpkı “Sevgili”nin hânesinde olduğu gibi, burcu burcu saadet kokar. Dalga dalga yayılır, huzur hâleleri etrafa…

Ana baba da mutlu; eş dost, ahbap da memnun; dahası, umulur ki Allah da razı olur bu birliktelikten.

Demek, mutluluk, sadece o ailenin fertlerine münhasır ve onlarla sınırlı kalmıyor. Toplumun dokusuna da aksediyor, neticesi itibariyle.

Her şey, her şeylerle kaim değil ya.

Her hâl üzere, “hamd” eden ailenin “hâmid” çocukları gelir, dünyaya. Onlar da mutlu, onlar da umutlu olurlar.

 Yabancı düşünürlerden birinin, “Allah, bütün insanları mutlu olmaları için yaratmıştır” sözünü yabana atmamalı; yuvaya, saadetin mayasını katmalı.

Faydasız yayınlarla, lüzumsuz meşguliyetle zaman zâyi edilmez; okumaya, anlamaya, anlatmaya ve bunları yaşamaya özen gösterilir; ibadette, taatte sebat edilirse Allah’a (cc) saygılı, Peygambere (asm) sevgili, topluma yararlı ve sağlam karakterli nesiller yetişir, bu ailenin bağrında.

Tıpkı, gülün koltuğunda sardığı goncası gibi...

Dipnotlar:

6- Hanımlar Rehberi, s. 14.