Mâlum muhalefetin seçimde kazandığı belediyeleri “ele geçirmek” için seçilmiş belediye başkanları, vekilleri, bürokratları, çalışanları kelepçelenip tutuklanıyor.  

Bu da yetmezse Belediye Meclisi üyelerine el atılıyor. Çocukları, aileleri, iş yerlerine el konulması, varsa şirketlerine “kayyım” şantajlarına maruz bırakılıyorlar. “Siyasetin sopası” yapılmış “yargı”yla kaç üyenin devre dışı bırakılması “gerekiyor”sa o kadarı derdest ediliyor.  

İktidar partisine geçtiklerinde ise şirketlerinin borçlarının silinmesi, haklarındaki isnatlardan kurtulmaları, kredi teklifleriyle transfer edilmeleri söz konusu.

Transferler o denli ki Anadolu’da gittiği bir ilçede kendisini karşılayıp nezaketen “bir emriniz var mı?” diye soran muhalefetteki Belediye Başkanına partili Cumhurbaşkanı, uluorta “partimizin kapısı açık!” teklifini yapıyor! Bir Büyükşehir Belediye Başkanı’nın “istifa edip bağımsız kalsam olmaz mı?” ricasına Çevre ve Şehircilik Bakanı, “aynı partide olsak -şehrinize hizmeti- daha rahat çözeriz!” şantajını savuruyor.

En çarpığı da siyaset uğruna her haksızlığın, hukuksuzluğun “meşru” görülmesi. İktidar partisi yöneticileriyle bazı partililerin sanki milletin rızâsıyla bu belediyeleri “kazanmışlar” gibi gasbı bir “başarı” görüp övünmeleri. Yüksünmeden “kazandıkları”nı söylemeleri.

Ve daha önce partisinden istifalara “bir kişi seçildiği partiden istifa ediyorsa belediye başkanlığından, milletvekilliğinden de istifa etmeli. En büyük hırsızlık millî irade hırsızlığıdır” tepkisini veren Cumhurbaşkanı’nın yereldeki partilileri arayıp “başarıları’nı tebrik etmesi!”

Millet iradesini gasbın “zafer” olarak sunulması...

VAZİYET

“Kayyım kasa evi!”

Tam da “süreç” vetiresinde sırf “kent uzlaşısı”yla DEM’le seçim işbirliğinden dolayı evine baskınla derdest edilip 255 günü tek kişilik koğuşta geçirdikten sonra tahliye edilen Esenyurt Belediye Başkanı Prof. Ahmet Özer’in yerine atanan “kayyım”ın “kasa evi” ifşası ibret verici.

Vahim olan, ana muhalefet partisinden yüzde 50 oyla seçilen Başkan’ın yerine Beyoğlu kaymakamıyken İstanbul Vali Yardımcısı yapılarak atanan “kayyım yardımcısı”nın “rüşvet ve ihaleye fesat soruşturması”ndan tutuklanması.

Daha da vahimi, belediyenin, kamunun malının hakkını ve hukukunu korumakla yükümlü “yardımcı kayyım”ı, kiraladığı “kasa ev”de “rüşvet ve haraçla edindiği” belirtilen 450 bin 854 dolar, 31 bin 815 euro dövizle 2 milyon 580 bin liranın yanısıra 35 bilezik, 36 kolye, 42 küpe, 17 yüzük, 9 bileklik, 2 Rolex marka saatle biri ruhsatsız 3 silahı depolaması.

En vahimi de “yardımcısı” onlarca milyar dolar dövizi, çeşitli ziynet eşyalarını “kasa ev”de istiflerken, sanki bir şey olmamış gibi “kayyım”ın merkeze alınmasıyla geçiştirilmesi.

GARABET

“Soygun” sümen altı mı edildi?

“Yüzyılın soygunu”na dair Adalet Bakanı, “organize suç örgütü” diyor. “Üst düzey finans bürokrasisine uzanan, denetim mekânizmalarına sızan vurgun şebekesi”ne dikkat çekiyor.  

“Fon piyasasında suç yapılanmasına iltisak etmiş en üst düzeyden en alt düzeye bürokratik isimler, gerçek ve tüzel kişiler, siyasî profiller olduğu”nu belirtiyor. “Basit bir borsa manipülasyonu ve soygunuyla sınırlı kalmayıp finans bürokrasisini de kapsayan kapsamlı piyasa dolandırcılığı”ndan, “rüşvet çarkı”ndan bahsediyor.

Bundandır ki bu garabette, “Birçok merciden onca ihbara-ikaza rağmen siyasî iktidar ve yargı neden vahameti görmedi, gördüler de sümen altı mı ettiler?” soruları soruluyor.

Gerçekten, onca “kartelleşme”ye, “organize vurgun”a neden fırsat verildi? “Vurgun”u cüretlendirenler neden hâlâ ortaya çıkarılmadı, çıkarılmıyor?

HAFTANIN SÖZÜ

“Vatandaşı fonla, enflasyonla, zamlarla, ÖTV’yle, KDV’yle, MTV’yle soydular...”

 Mahmut Arıkan, SP Genel Başkanı