Ancak başa çıkamadıkları “savaşın sonlandırılması ‘mutabakatı”yla Yahudî lobisinin özellikle “Epstein ifşaatları” şantajlarıyla esir aldığı Trump’la Siyonizmin hizmetçisi Evangelist mihrakların ateşledikleri “İran’ı imha tuzağı” tam tersine döndü.

Bilhassa dinî lidere suikast kargaşasında tahriklerle İran halkının, Kürt unsurların kalkışmasıyla yönetimin yıkılıp, Yahudî şirketlerinin ülkenin petrol, doğalgaz, nadir elementlerine çökmesi tertipleri boşa çıktı.

Hulâsa, Hürmüz Boğazı’nın Tahran’ın kontrolünde yeniden açılması, 300 milyar dolarlık onarım fonunun kurulması, ülkenin dondurulmuş onlarca milyar dolarlık varlıklarının kullanıma açılması, ağır ekonomik yaptırımların kaldırılmasıyla ham petrolü ve petrol ürünleriyle türevlerinin ihracat vb. tüm hizmetlere muâfiyet taahhüdü, yüz milyarlarca dolar gelirle İran’ı daha güçlü hale getiriyor.

“İRAN’DA BİTTİK!..”

Vakıa şu ki “büyük İsrail” ütopyasıyla küresel ecnebilerin emperyal hegemonyaları uğruna İsrail’in ağababası Amerika’nın bölgedeki askerî üslerine saldırılara karşı koy(a)maması, “uydusu krallıklar”ın güvenini sarstı. Yüz milyarlarca dolar silah satın aldıkları, en son üç trilyon dolar bahşettikleri işbirlikçileri “Amerika’nın önceliğinin İsrail olduğu”nun farkına vardılar.

Yine Tahran’ın “kesinlikle komşuları hedef almadıkları” teminatlarına rağmen, İran’ın içinden CIA ve Mossad ajanlarının dron saldırılarıyla, İsrail’e atılan füzeleri vurup yönlendirmekle bilhassa Türkiye ve Azerbaycan topraklarına düşürmeleri kışkırtmasıyla bölgedeki Müslüman ülkeleri İran’a karşı “vekâlet savaşı”na sokmakla birbirine düşürme fitne komploları tutmadı.

Bu arada yenilgiyi hazmedemeyen hegomonik kibirle Trump, her fırsatta “Hürmüz’ü açtırdım” çarpıtmasıyla dünyayı avutmaya yeltense de, savaştan önce Hürmüz’ün zaten açık olduğunu herkes biliyor.

Bundandır ki uluslararası ilişkiler uzmanları, Trump’ın “İran’ı bitirdik” nakaratını tekrarlamasının Trump’ça “İran’da bittik!” ikrarı olduğunu; İsrail’in bütün ısrarlarına rağmen ABD’nin İran’la çatışmadan kaçındığını; bu yüzden Lübnan’ı bombalamakla “mutabakatı” saboteye didinen canciğeri “Bibi”ye “patron benim!” fırçasını attığını belirtiyorlar.

Keza çocuk katili saldırgan ABD’yi değil “İran’ı kınayan” bildiriyi Amerikan uydularıyla imzalayan Dışişleri Bakanı’nın iddialarının, İsrailli Siyonist bakanların tahriklerin aksine halkın infiâliyle Türkiye’yi Müslüman komşu İran’a karşı ABD-İsrail’in yanında savaşa sokamadığına dikkat çekiyorlar.

ZÂLİME VE ZULME TAVIR

Akıbette, İsrail’in “demir kubbesi”nin çökmesi gibi 67 savaşından beri “yenilmezliği”nin yıkıldığını, Yahudî Lobisinin etkisini yitirdiği, Amerikan halkında “vergilerimizle insanlığa karşı Siyonizmin soykırım, işgal ve zulüm politikalarının peşinde sürüklenmeye mecbur muyuz?” tepkisinin dalga dalga yükselip yayıldığı görülüyor.

Çarpık olanı, Ankara’dakilerin Müslüman komşu İran’da yüzlerce çocuğu katlettiren, İsrail’in iki yıl boyunca İkinci Dünya savaşından fazla bomba yağdırıp 100 bin sivili öldürdüğü Gazze soykırımı suçunun arkasındaki Trump’ı eleştir(e)memeleri.

Ve en vahimi, Bediüzzaman’ın ikazıyla “zulme rıza zulümdür, taraftar olsa zâlim olur; meyletse ‘zulmedenlere en ufak bir meyil göstermeyin yoksa Cehennem ateşi size de dokunur” (Hûd Sûresi, 110) âyeti hükmünce “binler, milyonlar mâsumların kanlarını heder eden” ve “hiçbir kanun-u adâlete ve insaniyete ve hiçbir düstur-u hakikate ve hukuka muvafık gelmeyen boğuşmalarda” hâlâ zâlime ve zulme tavır koyamamaları. (Kastamonu Lâhikası, 160)

İbret-i âlem olarak…