Ancak AKP iktidarında, “tek kişilik hükûmet”li “otoriter rejim”de başta Bush’la Trump’un ABD’si ile küresel ecnebilerin ortaklarının Irak’tan Libya’nın hegemonyaları hesabına işgaline destek verdiği, Suriye’nin soykırımcı İsrail’e teslim edilerek tasfiye operasyonun yanında yer aldığı vartada bir savunma paktı olan NATO’nun emperyal ecnebilerin sömürü projelerinde istimali değil, yolların boya ve badanası konuşuluyor.

Cumhurbaşkanı’nın bütün dünyanın önünde “terörle mücadelede net adımlar atması” taahhütlerinin aksine “terörle mücadele”de hiçbir “bağlayıcı teminat” alınmadan yine Trump’ın “talebi”yle Finlandiya’yla İsveç’in NATO üyeliği onaylanmasının akıbeti sorulmuyor.

Ya da “NATO’nun Libya’da ne işi var!” çıkışından üç hafta sonra “NATO Libya’ya girmeli!” çarkıyla işgalcilerin bu ülkeye çöküp petrolünü hortumlamalarına askerî desteği sorgulanmıyor.

GECEKONDULAR, YOLLAR BOYANIYOR AMA…

Veya Trump’ın imzasıyla Türkiye’nin 12 milyar dolar harcadığı “F-35 savaş uçakları programı”ndan çıkarılması, 1.5 milyar dolar ödediği altı adet F-35 savaş uçaklarının verilmemesi, yerine F-16’ların alınamayıp modernize edilmemesi, “Amerika’nın hasımlarıyla yaptırımlar yoluyla mücadele yasası (CAATSA)” kapsamındaki ağır ekonomik yaptırımlarıyla “Cumhurbaşkanı ile âilesinin Amerika ve yurtdışındaki mal varlığının araştırılması” şantajlarının kaldırılmasıyla ilgili hiçbir beklentiden bahsedilmiyor.

Bir tek Trump’ın, “ona sevineceği bir müjdem var!” ifadesi, Cumhurbaşkanı’nın Beyaz Saray’da birçok ürüne kotayı kaldırmasına, 300 adet Boeing uçağı satın almasına karşı hâlâ verilmeyen Kaan uçaklarının motorlarının verilmesi olarak propaganda ediliyor!

Ancak en çarpıcısı, Ankara’nın âdeta abluka altına alınarak tam bir “yasak şehir” haline getirilmesi. Milyarların harcanmasıyla her tarafta NATO kamuflajının yapılması. “NATO OHALı”yla her tarafın, devlet dairelerinin bile idari izinle kapatılması.

Cumhurbaşkanı’na “Çok güçlü birisi, her istediğimi yapıyor!” övgülerini yağdıran “dostu” Trump’la NATO liderlerinin geçeceği caddelerin kenarlarına bariyerlerin, panoların konulması. Yol kenarındaki gecekonduların “ayıp” gibi görünerek boyanması örtülmesi.

“NATO KAMUFLAJI”YLA DEĞİL

İktidardakilerin muhalefeti tasfiye operasyonlarını dayatması, kazanma ihtimali yüksek siyasî rakiplerini hapse attırıp devre dışı bıraktırmasının Avrupa Parlamentosu’nca “Türkiye’de demokrasinin ve hukukun darbelendiği” ciddî eleştirilerine maruz hale getirilmesi.

Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararlarının Sarayın direktifiyle uygulanmaması. Türkiye’nin AİHM’in önünde “adil yargılama” ve “hak ihlâli”ne dair 13 bin dosyayla bütün dünyanın önünde olması.

“TÜİK resmî rakamları”yla bile enflasyonun iç savaş kargaşasındaki Orta Afrika ülkelerinden daha da “yüksek” olmasıyla yıllardır dünyada “dördüncü” – Avrupa’da, OECD’de “birinci” çıkması. Gıda enflasyonunda “dünya birincisi” olması.

Ve demokrasi ekseni”nde 104. sıraya gerilemekle “hibrit/melez demokrasi”den “otoriter yönetimler”in arasına düşmesi. “Hukukun üstünlüğü”nde 188., “basın ve ifade özgürlüğü”nde 154. sıraya düşülmesi.

NATO “protesto”nun “suç” sayılmasıyla yüzlerce kişinin delilsiz oldubittilerle gözaltına alınıp tutuklanması.

Oysa Türkiye’nin ayıbı “gecekondular” değil, demokrasinin, hukukun, temel hak ve hürriyetlerin kelepçelenmesi. Yargının “siyasallaştırılarak siyasetin sopası” haline getirilip bağımsızlığıyla tarafsızlığını kaybetmesidir.

Türkiye asıl bu “vahim ayıplar”dan kurtulmalı…