En son “iktidara iliştirilmiş kalemşorlar”ın propagandasıyla “bir taşla iki kuş vurup’, partisinin başında kalarak tek başına yürütmenin yanısıra yasamayla yargının güdümüne sokulduğu Cumhurbaşkanı’nın “kendi zaferi olarak ‘başarılı’ gördüğü ‘tek kişilik hükûmet” hesâbına yeni “siyasi tertipler” ortaya atılıyor.

İlk sinyali, “Anayasa Mahkemesi ve AİHM kararlarının uygulanmaması”nı salık veren, Sarayın hukuk Başdanışmanı, “yeni anayasa seçim sonrasına ötelendi” demekle çakmıştı. Ardından Bahçeli’nin “Önümüzdeki süreçte sistemin ruhuna uygun, siyasi partiler ve seçim sisteminin de yeniden düzenlenmesi” çıkışıyla gündeme getiriliyor. (gazeteler, 15,19,23.8.26)

“UCÛBEYE UYGUN MEVZUAT!”

Anlaşılan, “maden Cumhurbaşkanı Anayasaya uymuyor, o halde Anayasayı ona uyduralım” garabetiyle, iki buçuk milyon “mühürsüz oy”un sandıkların açılmasına on dakika kala yasaya açıkça aykırı olarak “geçerli sayıldığı” 16 Nisan 2017 referandumuyla dünyada benzeri bulunmayan, esasen “başkanlık” da olmayan, denge-denetimin olmadığı “Türk tipi yönetim”in kotarılmasındaki gibi şimdi de müflis “ucûbe sistem”in tahkimi peşinde.

Millet nezdinde, Meclis’le, muhalefetle, sivil toplumla istişârede bulunmadan AKP-MHP’nin “ucûbeye uygun seçim ve siyasi partiler mevzuatı”nda değişikliği öneriyor.  

Aslında “otokratik Saray iktidarı”nın rantına dadanmış “yandaş medya yorumcuları”nın, “parlamenter sistem için en ufak bir çabası olmayan Cumhurbaşkanı, kesinlikle sistemin devamını istiyor. AKP’nin ‘yeni anayasa’ taslağı da tamamen mevcut sistem üzerine kurulu” ifadeleri, “demokratik parlamenter sistem”in konuşulmasına dahi tahammülsüzlüğün, “demokratikleşme”den rahatsızlığın ifşası.

Görünen o ki iktidar cephesi”nce “kurucu önder”, “siyasallaşma mekânizması koordinatörü” payeleri bahşedilen terörist başının direktifiyle “süreç”le bağlantılı DEM’in arka çıkmasıyla; baskılarla, tehditlerle, “ya AKP’ye katıl kurtul ya hapse atılırsın!” şantajlı transferle Cumhurbaşkanı’nın dördüncü kez adaylığıyla ömür boyu iktidar koltuğunda kalması garantiye alınıyor.

“Anayasal operasyon” ise yeni siyasi komplolarda kullanılmak üzere bir başka bahara bırakılarak Cumhurbaşkanı’nın her fırsatta deklâre ettiği “darbe ürünü anayasa ayıbını tasfiyeyle demokrasiyi inşa edecek yeni, kuşatıcı, özgürlükçü sivil anayasa siyasetin boynunun borcudur” taahhüdü bir defa daha boşa çıkıyor.

“TEK ADAM REJİM”Nİ KALICILAŞTIRMA KUMPASI…

Maksadın, iktidardakilerin seçimlerde ihtiyaç duyduğu “seçim ittifakı mekânizması”nın kalacağı; buna mukabil yeniden gündeme gelen muhalefet partilerinin resmen ittifak kurmaksızın “ortak liste”, “çatı parti” ya da “birleşme” benzeri “seçim işbirliği modelleri”nin engellenmesi olduğu ortada.

Bundandır ki iktidarın siyasi hesaplarına göre il-ilçe teşkilatlanma şartlarının ağırlaştırılması, partilerin mali denetimiyle Hazine yardımının zorlaştırılması, önseçim, milletvekili adaylığıyla ilgili bariyerlerden bahsediliyor. 

Nitekim 14 Mayıs seçimlerinde olduğu gibi Parlamentoda parmak sayısıyla “seçimlerin yenilenmesi” paravanında iki-üç hafta öne alınması uydurmasını fütursuzca duyuran Saray Başdanışmanı’nın, “Erdoğan’ın ‘istisnai adaylığı’ için yeni anayasa veya anayasa değişikliği gerekmez!” deyip seçimi birkaç hafta öne alıp “tek adam yönetimi”nin dayatıldığı “16 Nisan 2028” yıldönümü tarihini telâffuzu “samimiyet(sizliğ)i” açığa çıkarıyor.

Ve bu “tezgâh”la demokratik rekabet tamamen ortadan kaldırılıyor. “Sandıkta nasıl oy verirseniz verin iktidarı değiştiremezsiniz!” ümitsizliği, seçmenin sindirilmesi ümitsizliği telkin ediliyor.

Kısacası, siyasi partilerle seçim yasalarının da “siyasetin demokratikleşmesi” değil, “siyasi mühendislikler”le topyekûn muhalefete yeni kumpaslar kuruluyor. “Tek adam rejimi”nin kalıcılaştırılması, “otoriter rejim”in daha da katmerleştirilmesi “tertipleniyor…”  

Bu açıdan, demokratik muhalefetin demokrasi, hukuk, hak ve hürriyetler üzerinde işbirliğiyle demokratik mücadeleyi ortaklaştırması büyük önem kazanıyor…