Bu yazımızda, bilim literatürünü sui istimal edip çürük temelli materyalist-Darwinist felsefelerini bilim kılıfında sunmaya kalkanların hamakatını inceleyeceğiz.
2016’da “Plos One” isimli dergide yayınlanan, Ming Jin Liu ve ekibi tarafından yazılmış “Günlük yaşam aktivitelerinde el koordinasyonunun biyomekanik özellikleri” konulu makalede şöyle bir ifade geçmiştir: “Açık fonksiyonel bağlantı, kaslar ve eklemler arasındaki tendon bağlantı mimarisinin biyomekanik özelliğinin, “Yaratıcı” tarafından çok sayıda günlük görevi rahat bir şekilde yerine getirmek için uygun bir tasarım olduğunu göstermektedir.”1
Deccalist zihniyetli materyalistler, makaledeki “Creator” (Yaratıcı) ifadesinden dolayı makale başyazarı ve ekibini kelimenin tam anlamıyla aforoz etmiştir. Makale apar topar yayından çektirilmiş, “Creator” ifadesi hakkında da bir çeviri hatası söz konusu edilip âdeta geri vites attırılmıştır.
Makalede bilimsel bir hata söz konusu değildir. Linç girişimi “Yaratıcı” ifadesinedir. Zira bilim, kâinattaki sistemin “nasıl” çalıştığını, “hangi kanunlar” çerçevesinde hareket ettirildiğini açıklar. Kâinattaki olayların “Kim tarafından, Neden...” yaptırıldığı meseleleri inanç meseleleridir. Pozitivizm adı altında materyalist fikirlerini dayatanlar, bu mükemmel sistemin “Kör tesadüf tarafından, rastgele mutasyonlar ve doğal seçilim ile amaçsızca yapıldığı” safsatasını, “bilimin mutlak doğrusuymuş gibi” bir kılıfta dayatmaktadır.

Bu dar kalıptan çıkıp, mantığın temel ilkesi olan “Muntazam bir fiil, failsiz olmaz, manidar bir kitap kâtipsiz olmaz”1 düsturuyla kâinata bakan hakikatbîn bilim adamları, “Bilime felsefî düşünce karıştırmakla” suçlanmaktadır. Bir nevi bağnazlık ithamında bulunan materyalistler, esas kendileri bağnazlık ve dogmatiklik çukurunda boğulmakta, kokuşmuş felsefelerine bilim kılıfı uydurmaya çalışmaktadır.
Aslında hepimiz aynı anatomik yapıya, aynı mikroorganizmaya bakıyoruz. Keşfedilen “tüm” canlıların DNA/RNA’sında “ortak” adenin-timin(veya urasil)-guanin-sitozin bazları kullanılması, genetik ve morfolojik ortak mühürler... Hikmetli bir akıl ile bu mühürlere bakan Bediüzzaman: “Elhasıl, nasıl bu memleketin anâsırı, memlekete muhit birer maddedir. Onların mâliki de bütün memlekete mâlik bir tek zat olabilir. Öyle de bütün memlekette intişar eden sanatlar, birbirine benzediği ve bir tek sikke izhar ettikleri için bütün memleket yüzünde intişar eden masnular, her bir şeye hükmeden tek bir zatın sanatları olduğunu gösteriyorlar.”3 der.
Güneş gibi bu hakikati balçıkla sıvamaya çalışan materyalistler ise “tüm bu ortak özelliklerin, bir ortak ata canlıdan tesadüfî mutasyonlar sonucu yıllar içinde birikerek birbirinden türediği” safsatasını öne sürer. Ancak temelinde kör tesadüfün yattığı bu safsata hipotezler, Kur’ân’ın elmas bir kılıcı olan Risale-i Nur külliyatında darmadağın edilmiş, Tevhid mühürleri apaçık ortaya konmuştur.
Bedîüzzaman, kâinattaki her bir sanat eserinin, o Sanatkâr’ın esmâsını (isimlerini) okuttuğunu, fenlerin ve ilimlerin hakikatte Cenab-ı Hakkın azametini bildiren birer mektup olduğunu beyan eder.4
Bugün laboratuvarlarda yapılan her keşif, aslında o İlâhî kudretin muazzam nakışlarını biraz daha deşifre etmektedir. Seküler bilim camiası ne kadar gözlerini kapasa, ne kadar bu tür ifadelerden kaçmaya da kalksa; kâinattaki o gayeli, hikmetli nizamı ortadan kaldıramazlar. Zîra: “İslâmiyet güneş gibidir, üflemekle sönmez; gündüz gibidir, göz yummakla gece olmaz. Gözünü kapayan, yalnız kendine gece yapar.”5
Kaynakça:
1- https://journals.plos.org/plosone/article?id= 10.1371%2Fjournal.pone.0146193
2- Sözler, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2016, sayfa 639
3- Sözler, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2016, sayfa 320
4- Bkz. Âsa-yı Mûsa, 6. Mesele
5- Eski Said Dönemi Eserleri, Yeni Asya Neşriyat, İstanbul 2016, sayfa 171.