Risale-i Nur'un muhtelif yerlerinde geçen Maide Suresi ayet 32 meali: “Kim bir cana kıymaya veya yeryüzünde fesat çıkarmaya karşılık olması dışında, bir kimseyi öldürürse bütün insanları öldürmüş gibi olur. Kim de bir can kurtarırsa bütün insanların hayatını kurtarmış gibi olur.” şeklindedir. Ayet mutlak adalet olan adalet-i mahzayı ifade eder.
Üstad Sünuhat adlı eserinin 26-27. sahifelerinde şöyle der: ''Şu âyet haktır, akla münâfi olamaz, hakikattir. Mücâzefe [aldatma ve yanıltma], mübalâğa, içinde bulunamaz.” Ancak müşahade ettiğimiz hali itibariyle insanlık tarihinden günümüze ve belki de kıyamete kadar adalet-i mahza hakkıyla hüküm ferma olmamış ve belki de kıyamete kadar hiçbir zaman hükümferma olmayacaktır. Çünkü Cenab-ı Hak insanın fıtratına derc ettiği bazı duygulara (özellikle akıl, şehvet ve gadab duygularına) şeriatça had koymamış. Bundan dolayı da imtihan gereği bu duyguların ifrat, tefrit ve vasat mertebeleri insanda tecelli etmektedir. İnsanlık âleminde adalet-i mahza içinde bilhassa kuvve-i gadabiyenin vasat mertebesi olan şecaat baskın olmayıp ifrat mertebesi olan tehevvür hükmedince adeta tüm insanlığı yok edebilecek bir gaddarlık yaşanabilecektir ve yaşanmıştır ve yaşanmaktadır.
Bediüzzaman Said Nursî Hazretleri, Muhakemat adlı eserinin Dokuzuncu Mukaddimesinde: ''Lâkin hem şahsî hem umumî hem cüz’î hem küllî olan hüsün, hak ve hayır ve kemâlin meydan-ı galebesi ve mahkeme-i kübrâsı ve beşeri, sair ihvanı olan kâinat-ı muntazama gibi tanzim ve istidadıyla mütenasip tecziye ve mükâfat veren, yalnız dâr-ı âhirettir. Zira, onda hak ve adalet-i mahzâ tecellî edecektir. ''diyerek bir nevi adalet-i mahzanın dünya hayatında çok az ve zor tecelli edeceğini bildirir.
Ancak bu bizlere adalet perdesi altında zulmetme hakkı vermek veya zulmü hoş görmek için değil, adalet-i mahzayı tecelli ettirme vazifemizi hatırlatmak için verilmiş bir derstir.
Nitekim Üstad 22. Mektub’un 3. Vechi’nde adalet-i mahzanın adeta kâinatın küçük bir misal-i musağğarı olan insanda tatbiki için de prensipleri hatırlatmıştır. Kur'ân-ı Kerîm’de beş ayrı yerde geçen ve Risale-i Nur’da da (Mektubat’ta bir yerde, Şualar’da bir yerde, Birinci Emirdağ Lahikasında bir yerde ve İkinci Emirdağ Lahikasında on üç yerde, Eski Said Dönemi eserlerinde iki yerde ve Tarihçe-i Hayat’ta da yedi yerde olmak üzere) toplam yirmi beş yerde geçen ve meali “Birisinin hatası ile başkası mesul olamaz.” olan ayet-i kerîmesiyle yani “bir günahkârın akrabası, aşireti veya başka bir yakını o suçlunun suçundan mesul olamaz'' şeklindeki suçun şahsîliği düsturu ile adalet-i mahzaya vurgu yapar.