Malum ilk insan Hz. Âdem (as) yani, adam… Allah insanı yarattı ve onda “Adam” ismini verdi. Fıtrat olarak Allah Âdem’i kendi eliyle (Sâd, 38:75.) “Ahsen-i Takvîmde” (Tin, 95:4.) yarattı. Rabbini tanıması, Esma-i Hüsnâ’nın bütününü anlaması ve itaat etmesi için topraktan yarattı. Ona göz, kulak, gönül ve akıl verdi. (Ahkâf, 46:26.) Ayrıca dünyanın zevklerini tatması için de “nefis” verdi. Nefsine “şehvet ve öfke” duygularını taktı ve onu Cenneti için yarattı.
Hz. Âdem’i de bu sebeple Cennete koydu. Yalnızlıktan kurtulması, ülfet ve muhabbet etmesi için ona Hz. Havva’yı eş ve arkadaş yaptı. Bir ağacın meyvesini yasaklayarak imtihana tâbi tuttu. İnsan nefsine aldandı ve yasağı çiğnedi. Yüce Allah “Neden yasağa uymadın?” deyince hatasını anladı ve özür diledi. Yaptığına pişman oldu. Affetmesi için yalvardı. Yüce Allah onun aklını kullanarak tevbe etmesini, vicdanen rahatsız olup pişman olmasından dolayı affetti ve dünyaya göndererek “hilâfet” vazifesi ile mahlukatı üzerinde tasarrufa yetkili yönetim vazifesini verdi ve mahlukatı emrine, hizmetine verdi.
Ayrıca o insana ailesinin reisi vazifesini verdi. Çocuklarını eğitmesi, istidat ve kabiliyetlerini geliştirmesi için 10 sahifelik bir kitabı kalbine vahyederek muallimlik görevini verdi ve nübüvvetle mükâfatlandırdı. Namazı ve orucu emretti. Namaz kılmaya başlayınca yüce Allah ona “Adam” dedi. Bundan sonra insanın adı “Âdem” oldu.
“Adam” demek kendi kusurlarını bilen, özür dileyen, daima istidat ve kabiliyetlerini geliştirmek için okuyan, çalışan, sanat ve meslek sahibi olan ve namaz kılan insan demektir. Çünkü “namaz”da adamlık vardır. Namaz insana adam olmayı öğretir ve namaz kılmakla adam olunur. Zira “adam” üç harften meydana gelir. Elif, namazdaki kıyama alâmettir. Dal, rükûa işarettir. Mim ise secdeye imadır. Böylece kıyam, kıraat, rükû, sücud ile “adam” olunur.
Yüce Allah Peygamberimize de “Çok hamd eden” manasında “Ahmed” adını vermiştir. Bu da yine Allah’a imanın, itaatin ve nimetlerine hamd etmenin en mükemmel şeklinin namaz olduğunu bize öğretir. Ahmed kelimesindeki “Elif” kıyam ve kıraati, “Ha” rukû ve tedbihi, “Mim” secde ve tesbihi, “dal” ise ka’deyi ve tahiyat ile miracı remz ve ilân eder. Namaz kılanın Allah’a hamd ve şükür vazifesini ifa ederek “adam” olduğunu gösterir.
Adam olmak hak ve hakikati kabul ile hakkı müdafaa etmektir. Peygamberimiz (asm) “Sağ elime güneşi sol elime ayı verseniz bu hak davadan vazgeçmem” (İbnü’l-Esîr, Kâmil fi’t-Târîh, 2: 64.) buyurarak hakkı müdafaa etmesini örnek alır.
Adamlık Hz. Ömer (ra) gibi “Annelerin hür doğurduğu çocukları nasıl köle yaparsınız” diye hukuk-u insaniyeyi korumak ve adaleti sağlamaktır. Adam olmak Hz. Ali (ra) gibi “İnsanlar dinde kardeş, insanlıkta eşittir” diye tüm insanlara değer vermektir. Adam olmak, Hz. Hasan (ra) gibi “Hilâfeti saltanata tercih ederek Kur’ân ve iman hizmetini, sünnet-i seniyeyi ihya” vazifesini yapmaktır. Adam olmak Hz. Hüseyin (ra) gibi “Ben bir zalime biat ederek zulmüne ortak olmam, zillet içinde yaşamaktan ise izzetle ölümü tercih ederim” demektir.
Adam olmak, İmam-ı Azam (ra) İmam-ı Şafi (ra) Abdülkadir Geylânî (ks) İmam-ı Rabbanî (ks) İmam-ı Gazalî (ra) ve Celâleddin-i Suyutî (ra) gibi Sünnet-i Seniyeyi ihya ederek ehl-i bid’a ve dalalet ile mücadele etmektir. Adam olmak, Bediüzzaman Said Nursî (ra) gibi “Kur’ân-ı Kerimîn sönmez ve söndürülmez bir güneş olduğunu dünyaya ispat edeceğim!” diye sürgünü, hapsi, idamı ve 30 yıllık işkenceli hayatı tercih etmek ve yalnız Kur’an ve sünneti esas alarak “Risale-i Nur Külliyatı”nı telif etmektir.
Adam olmak, Kur’ân’ı ve hakikî tefsiri olan Risale-i Nurları okuyarak İslâm'ın yüceliğini anlayanların “Ne mükemmel bir din! Keşke, bir de adamları olsaydı!” dedirtmemek için Kur’ân-ı Kerîm’e ve onun hakiki tefsir olan Risale-i Nur’a talebe olmaktır.