Otoriter baskı rejimleri olan tek parti yönetimlerinde de kanunlar, millet meclisi, seçim ve oy çokluğu vardır. Ancak bütün bunlar başkanın iki dudağı arasında aldığı kararlara göre belirlenir. Bu sebeple salt seçim yapmak tek başına demokrasiyi oluşturmaz. 

Ülkede haber alma hürriyeti yoksa, muhalefet yoksa, adalet hür değilse, kuvvetler ayrılığı yoksa, devlet tek kişinin kararına bağlı ise ve herkes güçten, otoriteden korkuyorsa, hak arama hürriyeti korku ve kaygılarla askıya alınmış ise adı demokrasi de olsa orada büyük bir istibdat var demektir. Böyle bir sisteme  “Sandık Otoritesi” ve “Komite İstibdadı” adı verilir. Bütün tek parti yönetimleri böyledir. En güçlü müstebitler sandıkla ve oy çokluğu ile iktidara gelmişler, ama bir türlü sandıkla ve seçimle gitmemişlerdir. Sonuçta ülkede ya bir savaş veya bir felaket sonucu iktidar değişikliği yaşanmıştır. Böyle bir yönetim meşru da değildir. Süleyman Demirel “Her ülkede iktidar vardır; iktidarı meşru kılan hür muhalefetin bulunmasıdır” demiştir. 

Demokrasi çoğunluk diktası da değildir. “Çoğunluk ne isterse o olur” sistemi demokrasi değildir. Çünkü bu çoğunluğun azınlığı ezmesi ve haklarını gasp etmesi demektir. Özellikle iktidar gücü ve devletin otoritesi ile güç zehirlenmesine maruz kalan, devlet imkanları ile zenginleşerek şımaran iktidar yandaşlarının hata yapmasını ve zulme yönelmesini netice verir. Bunun için demokraside yapılan aralıklı ve düzenli seçimlerle iktidarı el değiştirmesi esastır. Demokraside çare tükenmez ve yapabilen gelir, yapamayan gider. Bu temin edilemiyorsa orada demokrasiden bahsedilemez. 

Demokrasi lider kültü ve lider bağımlılığı da değildir. Bir tek kişinin etrafında şekillenen ve liderin yanılmaz ve yanlış yapmaz inancına götüren ve alınan her kararın alkışlandığı bir yönetim demokrasiye en uzak bir istibdat şeklidir. 

Demokrasi bütün fikir ve düşüncelere hürriyet tanıdığı için devletin ve yönetimin bir ideoloji dayatması ve taraftarlığı olamaz. Devlet “Komünizm” gibi bir ideoloji dayatıyorsa veya bir ırkı savunuyorsa orada demokrasi olmaz, hürriyet ve adalet de sağlanamaz. Zira her ülkede farklı inanç, düşünce, ırk ve kökenden gelen insanlar ve topluluklar vardır. Demokratik devlet hürriyetçi ve adil olduğu için taraf olamaz. Taraf olduğu yerde hürriyet ve adalet olmaz. Bu sebeple ideolojik de olamaz. Irkçı ve ideolojik bir devlet ve yönetim hür ve demokrat değildir. Demokrasi otoriter ideolojilerin ve tek tip düşüncenin tam tersidir. 

Demokrasi kanun ve kurallar hâkimiyeti olduğu için sınırsız hürriyet de değildir. Demokrasi temel hak ve hürriyetleri korur ama başkalarının hak ve hürriyetlerini kısıtlayacak bir hürriyete de izin vermez. Böylece baskıyı ortadan kaldırır ve herkesin hürriyetini korumayı amaçlar. Hürriyeti belli bir kesim için değil, herkes için sağlayan sistemdir demokrasi. Bu da ancak kanun ve kurallarla sağlanır. Bu sebeple demokrasi hukuk sisteminin adil şekilde uygulandığı ve herkesin adil yasalara saygı duyduğu sistemdir. Demokrasi hürriyet yanında sorumluluk duygusunun da gelişmesini temin eden bir sistem, bir metottur. 

Özetle demokrasi halkın hak ve hürriyetlerinin sağlanması, yönetime katılımı, kanun ve kural hâkimiyeti ve denge denetim mekanizmasıdır. Demokrasi yalnız sandık ve oy çoğunluğundan ibaret değildir.