“Ben yoruldum hayat, gelme üstüme!” diye feryad eden sitemkâr ruhlar bir teselliye muhtaç.

Seher yeli, vakitlerin sultanı seher vaktinde, bütün evlere nasiplerini dağıtan Hızır-misal dolaşıyor, gündüzleri ferahfezâ makamında kokulu imbatlar, meltemler.. 

Pencere önlerinde, gelip geçenleri selamlayan, kokularıyla ferahlatan çiçekler.. 

Ve sokağa taşarak gönül denizini dalgalandıran müzik nağmeleri… 

Sevinçlerini üzüntülerini paylaşan komşu sohbetleri...

Teselli ve tecrübeleriyle bize yol gösteren, inşirah veren sohbetleriyle sıkıntılara karşı dayanma gücümüzü besleyen eli öpülesi büyüklerimiz nereye gittiler? 

FARKI FARKETMEK

Evet, dünyada gurbetteyiz; fakat hayat da insana bahşedilen en güzel hediye. Her insan kendini, çevreyi ve Yaratıcısını tanımak, sevdikleriyle birlikte nezih bir hayat geçirmek istiyor. 

Öyleyse imtihan için gönderildiğimiz bu hayatı şiir tadında güzelce yaşamak idealimiz olmalı. Çünkü O’nun (cc) yarattığı her şey, ya bizzat veya neticesi itibariyle mutlaka güzeldir. İmanla kâinat kitabını okumak ne güzel!

Her şeyin güzelliği kendine göredir ve çeşit çeşittir. Gözle hissedilen güzellik, kulakla hissedilen güzellikle bir değildir. Asıl olan farkı fark etmektir.

İmanın, hakikatin, nurun, çiçeğin, ruhun, suretin, şefkatin, adaletin, merhametin ve hikmetin güzelliği ayrı ayrıdır. 

Sonsuz güzel olan Esmâ-i Hüsnâsının güzellikleri de ayrı ayrı oluyor, mevcudatta tecelli güzellikleri farklı farklı oluyor.  

ŞİİR TADINDA

Hayatın ve ruhların şuur dili şiir sanırım. Göz ise, şiir avcısı ruhun bu âlemi seyrettiği pencere. Elemleri lezzete çevirmek bizim bakış açımızı değiştirmemize bağlı. 

İman gözlüğüyle, kendimizi, ruhumuzu, şefkâtli olan Rabbimizi tanıdığımızda hadiselerin iç yüzü bize görünmeye başlayacak. 

Zahmet sandıklarımız rahmete dönüşecek. Kâinatın muazzam korosu ruhumuzu coşturacak. Yaşama sevincimiz arttıracak.

SORGULAMA

Elbette her insan kendisinin kim olduğu, nereden gelip nereye gittiği, hayatının gayesinin ne olduğu gibi can alıcı varoluşu sorguladığı gibi; doğru iş yapıp yapmadığını, doğru kişiyle arkadaşlık kurup kurmadığını, doğru grup veya cemaatte olup olmadığını, doğru partiyi destekleyip desteklemediğini, yani çevresini de sorgular, sorgulamalıdır. Böylece kendisini sürekli geliştirir, tekâmül eder.

Nefis muhasebesinden maksat, yapılan yanlışları, çekilen sıkıntıları hatırlayıp tekrar üzülmek, hatta ümitsizliğe, karamsarlığa düşmek değildir. 

Cesaretle geçmişiyle yüzleşmektir. Hesap gününden önce kendini sorguya çekmektir.

Yanlışlardan ders çıkarıp bir daha yapmamak, doğru yaptıklarını sebat ve sabırla devam ettirmektir. 

Her insan yanlış ve hata yapabilir. Hata yapanların en hayırlısı, hatasını fark edip kendine çeki-düzen verendir. Güzel görüp, güzel düşünendir.

KENDİMİZE BİR İYİLİK

Bu gün kendimize bir iyilik yapıp, ‘güzel görüp güzel düşünme’ egzersizleri yapalım mı? 

Birbirimize teselli verici dostlar olalım. Kâinattaki hiç susmayan ümit ve yaşama sevinci bestelerini duymaya çalışalım. 

Ruhumuzu bir ‘bakımdan’ geçirmek lazım. Her şeyin bize düşman değil; bilakis enis birer dost olduğunu farketmek. 

Zorlandığımızda ‘Mevla görelim neyler;  neylerse güzel eyler’ deyip hadiselerin iç yüzünü görmeye çalışmak. 

Ne dersiniz?