İnsan, yaratılışı gereği sevmek, bağlanmak ve sahip olmak ister. Bir çiçeğin güzelliğinde hayranlık, bir dostun tebessümünde huzur, sevdiklerinin varlığında mutluluk bulur. Ancak günlerin geçmesi, mevsimlerin değişmesi, gençliğin yaşlanması ve sevdiklerimizin birer birer dünyadan ayrılması bize hayatın değişmeyen gerçeğini hatırlatır: Her şey fânîdir. Peki, geçici bir dünyada yaşayan insan, kalbindeki sonsuzluk arzusuna nasıl cevap bulacaktır?

Bediüzzaman Said Nursî, Risale-i Nur Külliyatı’nın 3. Lem’a’sında bu hakikati “Yâ Bâkî, Ente’l-Bâkî” ifadesi etrafında derinlemesine ele alır. “Ey Bâkî olan Allah’ım! Bâkî olan ancak Sensin.” anlamına gelen bu mübarek söz, fânîlik karşısında yaşanan ayrılık acılarına teselli, insanın ebediyet arayışına ise güçlü bir cevap niteliğindedir.

İnsan, fânî varlıklara sonsuz bir sevgi beslediğinde ayrılık kaçınılmaz olarak acı verir. Bir bahar çiçeğinin solması, güzel bir günün sona ermesi veya çocukluk hatıralarının geride kalması, sevdiğimiz her şeyin bir gün elimizden çıkacağını hatırlatır. Çünkü insanın kalbi sonsuzluğu isterken bağlandığı varlıklar sınırlı bir ömre sahiptir. Bu nedenle sevgisini geçici olana hapsetmek yerine onu Bâkî olana yöneltmesi gerekir.

Bu anlayış, dünyadan uzaklaşmak veya nimetlerden vazgeçmek anlamına gelmez. Aksine insan, nimetlerin gerçek sahibini tanıdıkça onlara daha derin bir anlam yükler. Bir çiçeğin güzelliğinde Allah’ın sanatını, sevdiklerinin varlığında rahmetinin tecellilerini görür. Böylece dünya nimetleri, yalnızca geçici mutluluk kaynakları olmaktan çıkar; insanı Yaradan’ı tanımaya, sevmeye ve şükretmeye yönelten işaretlere dönüşür.

“Yâ Bâkî, Ente’l-Bâkî” demek, yalnızca dille tekrarlanan bir zikir değil, aynı zamanda bir iman şuuru ve teslimiyet anlayışıdır. Bu ifade, insana mal, makam ve şöhret gibi geçici değerlerin peşinde ömrünü tüketmek yerine iyilik, merhamet, samimiyet ve Allah rızası için yapılan amellere yönelmeyi öğretir. Çünkü insanın ebedî hayata taşıyabileceği en kıymetli kazanımlar, imanıyla ve güzel amelleriyle ortaya koyduğu manevî mirastır.

Günümüzde tüketmenin ve sürekli daha fazlasına sahip olma arzusunun ön plana çıktığı bir dünyada gerçek huzurun eşya ve imkânların çokluğunda değil, kalbin doğru yere yönelmesinde olduğunu hatırlamalıyız. Sahip olduklarımızı emanet bilmeli, nimetlere şükretmeli, insanlara merhametle yaklaşmalı ve zamanımızı iyiliklerle değerlendirmeliyiz. Çünkü fânîlik, hayatı anlamsızlaştırmaz; aksine her anın kıymetini bilmeyi ve sorumluluklarımızı unutmadan yaşamayı gerektirir.

Öyleyse geçicilik karşısında ümitsizliğe kapılmayalım. Yaratılmış güzelliklerin ardındaki İlâhî sanatı görelim, sevgimizi ve ümidimizi ebedî olana bağlayalım. Çünkü her şey fânîdir; yalnız Bâkî olan Allah’tır.

Yâ Bâkî, Ente’l-Bâkî!