Atın sırtına bağlı sandığın ipini çözdü, sandığı dükkânın içine taşıyarak yere bıraktı. Keseri istedi. Seyit Ahmet, keseri hemen getirdi. Hüseyin, keserle sandığın kapağına çakılmış çivileri sökerek kapağı açtı.

Sandığın içinde kırmızı ciltli kitaplar vardı. Seyit Ahmet, kitaplardan birini alıp sayfalarını çevirdi, içine baktı; ancak okuma yazma bilmediğinden içindekilerin ne olduğunu anlayamadı. “Siverekli Hüseyin Usta, bunlar nedir?” diye sordu.

Hüseyin, kitabın bir sayfasını açarak, “Seyit, bu kitaplar Bediüzzaman Said Nursî’nin kitaplarıdır. İhtiyacı olanlara verirsin. Parasını bir sonraki gelişimde alırım” dedi.

Eline aldığı kitaptan okumaya başladı: “Birinci Söz. Bismillah her hayrın başıdır!”

Birinci Sözü okuduğunda Seyit Ahmet çok duygulandı. Kitabı kapattı ve “Hüseyin Usta, biraz daha okusana!” dedi. Okuma devam etti; aradan iki saatten fazla zaman geçmişti. Siverekli Hüseyin, dönmek için izin isteyerek atına bindi ve köyden ayrıldı.

Seyit Ahmet, bir sandık kitapla baş başa kalınca mutluluktan içinde kuşlar kanat çırpıyordu. Hemen arkadaşı, bakkal Mehmet Çiftçi’nin yanına gitti: “Çabuk ol Mehmet, dükkâna gelmen gerekiyor!” dedi.

Mehmet: “Biraz işim var, daha sonra gelsem olmaz mı?” deyince Seyit, “Hayır, olmaz! Acele, hemen gelmen gerekiyor!” dedi.

Bakkal Mehmet, şaşkın bir şekilde: “Seyit, ne var ki böyle acele ediyorsun?” diyerek dükkânın kapısını kilitledi ve peşine düşüp hızlı adımlarla uzun ve geniş marangoz dükkânına geldi. Seyit, büyük iş masasının altına yerleştirdiği sandığın içinden bir kitap çıkararak: “Mehmet, baksana bunlara,” dedi.

Bakkal Mehmet, kitaplardan birini aldı ve kapağındaki yazıyı yüksek sesle okudu: “Sözler.”

Ardından sandıktan teker teker çıkardığı kitapların isimlerini söyledi: “Mektubat, Lem’alar, Şuâlar ve Zülfikar.”

Seyit: “Mehmet, sen askerde okuma yazma öğrenmiştin; hadi bana bu kitaplardan biraz oku” dedi.

Bakkal Mehmet, elindeki kitaptan rastgele bir yer açtı: “Yedinci Lem’a!” diyerek okumaya başladı. Okuduğunu ayrıca Kürtçeye de tercüme etti.

Seyit: “Mehmet, bunlar ne güzel kitaplar,” dedi. Mehmet ise: “Zaten ben de Said Nursî’yi çok merak ediyordum. İyi ki bu kitaplar sana gelmiş!” dedi. Bu okumalara diğer köylüler de katıldı ve her gün dersler yapılmaya başlandı. Köyde Risale-i Nur sevgisi, Bediüzzaman’ı görme özlemine dönüşünce Seyit, Mehmet ve bir grup köylü onu ziyaret etmeye karar verdiler. Hazırlıklarını yapıp tam yola çıkacakları sırada, Bediüzzaman’ın vefat haberini aldılar. Köyde uzun süre yas tutuldu.

Seyit, bir süre sonra Batman’a gelip yerleşti. Batman’da Risale-i Nur medresesi açılıncaya kadar dersleri evinde yaptı. Yıllar sonra Batman’da medrese açılınca Seyit, her derse büyük bir heyecanla katıldı. Okuma yazması olmamasına rağmen Risale-i Nur’u dikkatle dinleyerek anlıyordu. Samimiyeti ve sadakati son nefesine kadar sürdü. Doksan yaşına doğru hastalıklar baş gösterdi. Sonraki yıllarda dışarı çıkamaz hâle geldi ve bakıma muhtaç oldu.

2026 Ramazan’ında, bir Perşembe günü, dünyadaki görevini tamamlayarak Rabbine kavuştu.