Ayet-i kerîme ve hadis-i şeriflerin ışığında; secde ile kurbana işaret eden "ven-har" kelimesinin aynı ayette yer alması kurban kesmenin Allah'a yakınlaşma gayreti, O'nun hoşnutluğunu kazanma, rızasına nail olma vesilesi olduğu anlaşılmaktadır. Çünkü; kurban kelimesi Arapça manası ile "Karib" kelimesinden "yakınlaşma" anlamını ifade eder. Namaz da Allah'a yakınlaşmadır. Bir hadis-i şerifte “Kulun Rabbine en yakın olduğu hal secde halidir." (Müslim, Salât, 215) buyrulmuştur.

Ayrıca kurban; teslimiyeti de ifade eder. Hz. İbrahim'in, asırlar boyunca insanlığa örnek olan teslimiyeti, fedakârlığı ve Hz. İsmail'in teslimiyeti, kurbanın sadece Allah rızası için olması gerektiğini gösterir. Ve bu teslimiyet karşısında insanın nutku tutulur âdeta. Peygamberin (asm) hüsn-i misali karşısında bizler de boynumuzu eğer, kıssadan hisse almaya çalışırız.

Kurban mü'min için “Rabbin rızasını kazanma uğruna gayret, fedakârlık, Allah'a yakınlaşma vesilesi arama, ve teslimiyetin güzelliğinin nice ikrama vesile olması gibi anlamlar içerir. 

Kurban'ın inancımızda da anlamı büyüktür. Büyüklerimizin kurbana atfettikleri değeri, kurbanlık hayvana şefkatle davrandıklarını, annelerimizin Arefe gecesi  kurbanlıkları kınaladıklarını biliriz. Dilimize de "kınalı kuzu" olarak intikal etmiştir.

Hepimizin hatıralarında, "Allah'ım, ne olur karagöz acı çekmesin!" diye minik ellerimizle bayram sabahı dua edişlerimiz vardır.

Bediüzzaman'ın eserlerinde: "Rabbimiz, kurban olarak kesilen bir koyuna, ahirette cismanî bir vücud-u bâkî vererek, sırat üstünde, sahibine Burak gibi bineklik mertebesini vermekle mükafatlandırıyor." sözleriyle teselli olmuşuzdur. (On Yedinci Söz)

Bayram namazı dönüşü rahmetli babamın gözyaşları ile, Hz. İsmail'in kıssasını anlatması çocuk zihnimde ulvî bir manzara oluşturduğunu da söylemek isterim. Gelelim günümüzün kurban anlayışına... Maalesef günümüzde anlamından uzaklaşmış (istisnalar hariç) durumdadır. 

Evlerde buz dolapları adeta et stoğu yapma işlevini görmekte. İnsanlarda hırs gibi zaaflar oluşmuş, kurban eti dağıtmama sıradan hale gelmiş bulunmaktadır. Varlığın da yokluğun da imtihan olduğunu insanlar unuttu.

Halbuki kurban Rabbin rızasını kazanma çabası, Peygamber (asm) sünneti, fedakârlık, ihtiyacı olanlarla paylaşarak diğerkamlık göstermektir.

Bununla ilgili bir hadiste, Hz. Âişe validemiz, kesilen bir kurbanın etini ihtiyaç sahiplerine dağıtır ve geriye sadece bir kürek kemiği ayırır. Peygamberimiz (asm) durumu öğrendiğinde: "Desene, bir kürek kemiği hariç hepsi bizim oldu” buyurarak insanlığa kitaplar dolusu ibretlik şerh düşmüştür. (Tirmizî, Sıfatü’l-Kıyâme, 33) 

Şunu da söylemek isterim: Lütfen çocuklarımıza bu ulvî bayramın hakkını vererek yansıtalım. Onların ruh dünyalarını ihmal etmeyelim derim. Hatta mümkünse Arefe günü kurbanlıkların olduğu yerlere götürelim. Masum hayvanları sevsinler, okşasınlar, kalbî bir bağ kursunlar. İnanın bu onların körpe ruhlarında; merhamet ve inancın sağlam temellerini oluşturacaktır. Çünkü çocuklar geleceğimizdir.

Rabbimizin rahîmiyetinin tecellisidir kurban...

Merhametin ve cevvadiyetin tecessüm etmesidir kurban...

Peygamberî (asm) bir geleneğin silsilesidir kurban...

Bunu yaşayarak gösterelim inşallah...

Bu vesileyle Kurban Bayramınızı tebrik eder, hayırlara vesile olmasını dilerim...