Latif Salihoğlu Yeni Asya Gazetesinin “Bedesten” köşesinin yazarıydı.
Köşenin ismi eski ve kıymetli eşyaların sergilendiği yer anlamına gelir. Bir tarihçi olarak tarihten ilham aldığı önemli hususları köşesine taşırdı.
İlk tanışmamız sıcak bir Adana ikliminde Çukurova Üniversitesi'nde doktora yaptığımız 2000’li yıllara dayanır. Yine önemli bir konuyu tarihi vesikalarla sunum yapıyordu. Adana’dan sonra uzun süre yüz yüze görüşme şansımız olmadı ta ki geçtiğimiz 20 Nisan 2026 tarihlerinde Aksaray’da yapılan okuma programına kadar. Programa tam beş gün istikrarlı katılım sağladı ve her akşam özel ve feyiz verecek konuları usta bir üslûpla sunmuştu. Alevilik ile ilgili konuda önemli çıkarımları oldukça değerliydi.
Özelinde kendine has sağlık amaçlı doğal kür uygulaması, dinlenme tercihleri vardı. Sanırım hastalığıyla ilgili hekim tarafından dikkat etmesi gereken bazı hususlar önerilmişti. Program bitiminde 25 Nisan 2026 Cumartesi günü sabah için sözleştik. Ankara’da yapılacak olan Küresel Vicdan: İnsaniyet ve Demokrasi paneli öncesi yapılacak masa çalışmalarına akademik katkı vermek üzere birlikte seyahat edecektik. İnsanların birbirini daha yakından tanımaları için seyahatler önemli fırsatlardır. Farklı alt konuların ele alındığı masa çalışmalarının sabah oturumlarına yetişmek için erkenden kaldığı mekanın kapısına dayandım. Yaklaşık üç saatlik yolculuğumuz olacaktı, bir çok konuyu masaya yatırmak için de fırsatımız. Önce Cemil Meriç’ten başladık. Farklı ağabeylerin Cemil Meriç’e sunduğu dersler ve kendisinin bu sohbetlerden büyük keyif aldığından ve Risale-i Nurları geniş bir akademik networka sahip Şerif Mardin'in de ahir ömründe istifade edip, dostlarına tavsiye etmesi hususunda gösterdiği gayretleri konuştuk. Bazı konularda Cemil Meriçle ilgili nakillerin günümüze hatalı bir şekilde geldiğini kızı Ümit Meriç’in şahsıma gönderdiği ses kaydından kendisine dinletmiştim. Muhabbetle olmayan ikili sözlerin ve üslubun farklı şekilde yansıtılmasının uygun bir yaklaşım olmadığından bahsettik.
Konu Yeni Asya Gazetesi'nin toplumun umum hukukunu ilgilendiren konularda hakkaniyetle doğrudan ve haktan yana sergilediği duruşa geldiğinde kendisine bu cemaatin en güzel özelliğinin hasbi bir tavırla kimseden medet ummadığını, devletin imkân ve fırsatlarına hiçbir zaman talip olmadığını, kimsenin cemaatin tüzel kimliğini kendine basamak yapmamasının kıymetli bir duruş olduğundan bahsettik. Siyaseten bir çizgisi vardı ve hiçbir şartlarda tabasbus yapıp kimliğini ve duruşunu bozmadığını konuştuk. Yol uzundu ve konu bu minvalde 15 Temmuz’u oluşturan şartlar ve sonrasında olay ve olgulara yaklaşımımıza gelmişti. Değerlendirmeleri oldukça genel ve yapıcıydı. Bizim bu kavgada yerimiz yoktu. Gazetede bazı isimlerin kişisel değerlendirmeleri her ne kadar genel için bağlayıcı olmamakla birlikte temsil ettikleri pozisyon gereği, takip ettikleri usulün bizleri zor durumda bıraktığını, özellikle akademik camiadan pek çok arkadaşımızda sırf bu yüzden bizden kopuşlara neden olduğu ortak bir kanaatimiz ve hemfikirliğimiz oluşmuştu. Bediüzzaman Said Nursi’nin kendisine reva görülen tüm eza ve cefaya rağmen bu vatan ve milletinin dinsizlik cereyanına maruz kalmaması için sarfettiği çabaya odaklanmamızın vakti gelip geçiyordu. Toplumun Risale-i Nur’da geçen hakikatleri duymaya, özümsemeye, yaşamaya büyük ihtiyacı vardı. Bu hakikatleri dört duvar arasında birbirimizle mütalaa formatından çıkarıp, ihtiyaç sahiplerine ulaştırmak gerekiyordu. Kâinat boşluk kabul etmezdi. Bizim ihmal etmekle bıraktığımız boşluğu dolduracak nice menfi unsurlar vardı. Bizde olanı paylaşmak ile mükelleftik.
Konu Chicago’da İslam felsefesi alanında güzel çalışmalar yapan İbrahim Özdemir hocanın ODTÜ’de öğrenciliği sırasında konferansını dinlediği Erdal İnönü’nün konferansta kendi düşünce dünyasının pratiklerinde işlediği metafizik konularla ilgili “Tanrı yoksa da olmasını istiyorum, öldükten sonra yok olmak istemiyorum”, sözlerini konuştuk. Benzer hikayeyi Harran Üniversitesi'nde görev yaptığım sıralar konferans vermek için gelen CERN grubundan Gülsen Önengüt hoca ve eşi emekli subay Demir Bey ile yaşadığımı anlattım. Gülsen Hanım Erdal İnönü’nün ODTÜ’den asistanıymış. Konuyu burada da paylaşmak isterim. Konferans sonrası Gülsen Hanım ve eşi Demir Beyle Şanlıurfa’da geziyoruz. Günlerden Cuma ve Eyüp Peygamber makamındayız. Vakit yaklaşınca Cuma namazını ifa etmeye kendilerinden kısa bir süreliğine ayrılmak için müsaade istedim. Elbette dediler ama ben abdest almaya yönelince Demir Bey, "Ben de namaz kılmak istiyorum ama bilmiyorum" dedi. İçinden gelmişti. Abdesti aldık ve namazda yan yana durmuştuk. Allah kabul etsin. Çok nazik bir insandı. Bir kaç yıl sonra vefat etti. Allah gani gani rahmet eylesin. Gülsen Hanım aynı zamanda benim doktora dersime de girmişti. İlgili ve meraklı bir insan, sonraları kendisiyle ara ara dini konularda sohbetimiz oldu. Risale-i Nurları merak ettiğini söyledi. Kendisine kaynaklar ilettim. Bir gün geniş bir zamanda bol bol sohbet etmenin nasip olmasını Allah’tan diliyorum. Sözü şuraya getireceğim, biz kendi içimizdeki niza ile uğraşırken dışımızdaki ihtiyaç sahiplerinin varlığını ıskalıyoruz. Akıntıda beyhude kürek çekiyoruz ve ne kendimiz ne de nizaya girdiklerimiz netice alıyor.
Konuyu tekrar Latif Salihoğlu'na getiriyorum. Bu güzel sohbetle Ankara’ya nasıl vardığımızı anlayamamıştık. Masa çalışmalarının yapılacağı mekanın tam önünde aracımız için park yeri de bulmuş ve programa dahil olmuştuk. Geçtiğimiz ay Latif Salihoğlu ile ilgili hasta olduğu, anjiyo olacağı ile ilgili haber geldi ve dua isteniyordu. Geçtiğimiz hafta ameliyat oldu. İyileşmesini diledik ama Allah’ın kendisine biçtiği ömür bitmiş bugün de yanına almıştı. Allah gani gani rahmet eylesin. Camiamızın başı sağolsun. Yakınlarına sabır dileklerimle, makamı âli olsun.
Fotoğraf: Erhan Akkaya - Yeni Asya